caraaovento

Non me pasada nada

2007-04-18T18:39:00.000+01:00

Non, non me pasa nada. Simplemente estou sobardado e nin tempo teño para escribir por máis que houbo e hai moitas cousas sobre as que me gustaría ter opinado. Espero poder volver á certa normalidade despois do 12 de maio.

Xerardo Moscoso e “La gaviota”, en xira por Galiza

2007-03-12T06:09:00.000Z

Xerardo Moscoso, á fronte do grupo de teatro “La Gaviota”, que el mesmo fundou no ano 2004, comezou en Pedroso (Narón) a súa xira por Galiza.

"La Gaviota" está formado por estudantes e traballadores dos concellos de San Pedro de las Colonias, Fc. Madero e Torreón Coahuila e naceu como grupo para promover entre xoves e adultos o interese como futuros espectadores ou artistas potenciais.

Na súa estada no país representan as obras “Los perros” e “El árbol” da escritora mexicana Elena Garro.

Fábula: Π e o reino dos tres “is”

2007-03-11T19:45:00.000Z

No territorio de Π reinaban os tres “is”: a incompetencia, a incapacidade e a irresponsabilidade.

A sona que a Π lle permitiu chegar a onde está fundamentouse en que foi coma o pirixel, estivo sempre onde sabían que ían pasar lista e, cando tipo algunha atribución, non desaproveitou a oportunidade de traballar na procura da autopromoción, da rendibilidade propia e inmediata, baseada en facer por facer, sen criterio, lóxica ou perspectiva de futuro.

No mundo do “emperador”, de pouco valeron as contadas voces críticas. A Π déronlle un premio en forma de amplo espazo que dirixir. No tempo que leva á fronte fixo da incompetencia, a incapacidade e a irresponsabilidade a súa divisa e bandeira.

De momento, semella ter sorte porque, malia a coller tódolos boletos, non transcendeu nin a súa pésima dirección, nin as súas actitudes prepotentes.

Para ben do proxecto, convén que Π cambie e aprenda ou, de non ser así, que cambien a Π.

Trabucado

2007-03-02T22:46:00.000Z

«ENSINO EN GALEGO E GALESCOLAS

(...) Supoño que desa constatación parten algunhas iniciativas nesta materia do actual Goberno. Velaí o decreto da Consellaría de Educación que, segundo se anuncia, disporá que ao menos a metade da docencia nos niveis primario e medio se reciba en galego. É unha óptima noticia que este decreto saia avalado polos tres partidos parlamentarios, cousa lóxica se se ten en conta que esa medida se enmarca nas previsións Plan Xeral de Normalización Lingüística que elaborou o anterior goberno. A Xunta actual debe pór todo da súa parte en que o decreto se cumpra, e isto implica moita pedagoxía (especialmente cara ao profesorado), un decidido apoio por caso mediante a creación de material didáctico acaído, e tamén unha grande determinación que non se confunda a flexibilidade coa neglixencia. Por isto mesmo, chama a atención a nula visibilidade da Secretaría Xeral de Política Lingüística neste asunto. Andará a Secretaria aos biosbardos, como nos tiñan afeitos os seus predecesores no cargo?

Outra iniciativa importante para o galego é a anunciada creación da rede de centros de pre-escolarización (as galescolas) que está a pór en marcha a Vicepresidencia. Deixando á marxe andrómenas de mandilóns, trátase dunha das iniciativas máis significativas que ten nas mans este Goberno. Hai tempo que un pensa que se debera baduar menos coas linguas e tratar moito máis de falantes. A forza de enfatizar a sacralidade daquelas, acábase esquecendo que o verdadeiramente importante son as persoas que as falan. Cantas veces ten un a impresión de que se parrafea de máis coa aquela de defender, dignificar e promover o galego, e se pensa de menos en defender, dignificar e promover os/as galegofalantes. Por suposto que temos que preocuparnos polo idioma,... pero que tal se dedicamos unha pequena parte do noso esforzo a corrixir as evidentes desigualdades de todo tipo que pexan o desenvolvemento e o benestar da comunidade galegofalante? Unha boa porción dos recursos nominalmente asignados á política lingüística (e realmente reservados para mesteres menos píos), estarían mellor investidos nestoutro tipo de empresas. Noutra ocasión teremos azo para esgaravellar neste asunto.

Se non me engano, por aí van as galescolas. Se con elas melloran as condicións de vida, os recursos educativos e as opcións de futuro dun sector francamente desfavorecido da nosa poboación -a que vive no medio rural, contando cuns servizos, uns equipamentos e unhas oportunidades inequitativos da cima ao cabo-, e ao tempo se evitan aqueles ferintes maltratos que padeceron e padecen tantas persoas neste país (entre outras, a miña nai), e que tanto me custou explicar á miña filla, pois mel nas filloas.»

Tirado de: “Falando de falantes” en http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Falando/falantes/elpepuespgal/20070302elpgal_15/Tes

«IGUALDADE E INNOVACIÓN PRESENTAN A FERRAMENTA INFORMÁTICA DE XESTIÓN DOS BANCOS DE TEMPO NO RURAL

Estanse desenvolvendo dúas experiencias piloto en Foz e en Allariz e prevese estender a iniciativa a outros concellos interesados

Calquera persoa ou entidade interesada poderá acceder a esta ferramenta dende a páxina do SGI e dende mancomun.org»

Tirado de: http://vicepresidencia.xunta.es/index.php?id=25&lista=0&canal=3¬icia=1060

Á vista do exposto, semella o trabucado era eu.

Agora xa o entendo. As bicicletas son para o verán e as “Galescolas” e os “bancos de tempo” para o rural.

Cyclos en galego

2007-03-01T10:49:00.000Z

Falabamos hai uns meses dos bancos de tempo dende unha dobre perspectiva, ferramentas para vertebrar a comunidade e novos espazos para o uso do galego, e faciamos fincapé na necesidade de contar con ferramentas lóxicas en galego para a súa xestión.

Hoxe estamos de noraboa. Leo en Mancomún que xa se pode descargar a versión en galego do Cyclos. Parabéns para quen o fixeron posíbel -Mancomún, Vicepresidencia, Servizo Galego de Igualdade, Innovación e Industria- e especialmente para APC polo seu labor de "fontaneiro” e para o de Cedeira porque nese forno cada día fan mellores produtos con sabor a país.

E xa postos a seguir pedindo, animalos a procurar os apoios necesarios para ter en galego os manuais, titoriais e demais documentación da aplicación.

Hai marxe

2007-02-28T07:51:00.000Z

Expresei a miña opinión ao respecto e intúo que isto non fixo máis que empezar. Baséome en que nestes días “a pé de obra” escoitei opinións críticas (se teño vagar, hei publicar un resume) nas máis das veces rigorosas e fundamentadas. Algunhas (por exemplo, as relativas á non correspondencia entre o nivel de estudos académicos esixido para optar á praza de servizos xerais, certificado de escolaridade, e dous dos temas obxecto de exame, concretamente: «Tema 7. A alimentación, a nutrición e a dietética: a alimentación equilibrada. Planificación de menús. TEMA 8. Trastornos infantís relacionados coa alimentación: elaboración de menús axeitados a cada problema») mesmo poden rematar en impugnacións.

En fin. A estas alturas, o feito, feito está, pero aínda hai certa capacidade de manobra.

É certo que algunhas das críticas utilizan calquera pretexto para agochar o que subxace no fondo: a oposición a calquera intento de promover novos ámbitos de uso do galego e/ou o torpedeo sistemático da acción de goberno dos nacionalistas.

Non obstante, “pechar filas” sen reflexionar sobre se cometemos erros ou non; botarlle a culpa ao adversario; procurar “inimigos” fronte aos que reafirmarse; enrocarse; pensar que se fixo todo moi ben ou procurar xustificacións na presunta rapidez coa que houbo que actuar é coller tódolos boletos para volver repetir os mesmos erros e as mesmas dinámicas.

Parar, pensar, contrastar nas canles políticas e nas profesionais implica, por regra xeral, ter máis posibilidades de acertar, de facer as cousas ben.

Hai marxe. Para empezar suxiro, para o seu estudo, uns cantos temas:

- realización e corrección das probas,

- presenza de especialistas nas comisións de cualificación,

- proxecto pedagóxico

- servizo de cociña e persoal á fronte do mesmo

- períodos de inscrición

- criterios de provisión da dirección pedagóxica

- regulamento de funcionamento e órganos de participación

Outra política

2007-02-26T07:50:00.000Z

Ten toda a razón Suso de Toro, foi para facer outra política. Tentei dicir algo semellante en forma de metáfora pero semella que cómpre ser máis explícito.

Sei o difícil que é vencer e superar as inercias e dinámicas do “fraguismo” mais se os votei foi porque agardabaque cando menos o ían intentar.

Aínda a risco de que me tachen de hipercrítico ou “pouco colaborador, van para dous anos de goberno e antes que empecen a xustificar o continuísmo actual coa milonga á que se recorre nos concellos (cómpre consolidar, esta foi unha fase de “toma a terra”, as medidas reais e de cambio han vir para a próxima lexislatura....), cómpre dicirlles que nos merecemos outra política

Merecémonos que:

· Cando nos relacionamos con algunhas –afortunadamente, non todas- vicepresidencias, consellerías e demais entramado institucional nos traten como cidadáns –mesmo cidadáns discrepantes- e non como súbditos.

· Desaparezan determinados persoeiros, non polos últimos acontecementos, senón porque hai centos de motivos polos que nunca deberon estar aí.

· Entendan que o papel do “intelectual colectivo” non é ser o seu particular “botafumeiro”.

· Comprendan que a administración non pode ser unha axencia de colocación, que á fronte de determinados proxectos teñen que estar persoas capaces e cunha cualificación profesional contrastada.

· Sexan quen de entender que pode ser un bo cadro organizativo e mesmo un excelente concelleiro –xa non digamos cando non se dan nin unha cousa nin a outra- e que non sexa a persoa idónea para estar á fronte dun cargo que esixe tamén duns coñecementos dos que que carece.

· Non confundan “populismo” con nacionalismo progresista.

· Aprendan que a participación é antónimo de “traballa para min e cando eu che pida opinión. Iso si, que o saibas: digas o que digas hei facer o que me pete e mesmo deturpar as túas propostas”.

· Susbtitúan os correos electrónicos con notas dos gabinetes de comunicación (nalgúns casos, de “incomunicación”) das institucións pola información e o debate das liñas políticas que deben presidir a actuación á fronte das diferentes áreas da administración.

Mentres tanto, se seguen reproducindo dinámicas que me gustaría ver desterradas; se mesturan á súa conveniencia organización política con administración/institución”; se improvisan e fan do populismo, a trapallada o teu método de traballo….pois que saiban que corren o risco que haxa quen, parafraseando a Llach, cantemos aquilo de: “non era iso, compañeiros, non era iso”. Noutras palabras, que haberá persoas que non admitimos que o silencio, o medo a que o adversario utilice esta ou aqueloutra manifestación, sirvan de pretexto para xustificar o inxustificábel.

E esa “canción” soará en bitácoras e nos foros que voluntariamente escollemos para expresar que camiñan por vieiros perigosos.

Aínda hai marxe para endereitar o rumbo pero moito me temo que pode máis a “síndrome do emperador”.

Lapsus, vinganza ou cambio de estratexia?

2007-02-23T17:51:00.000Z

"Vicepresidencia inviste máis de 700.000 euros en mellorar a habitabilidade da residencia de maiores da Milagrosa en Lugo As obras que están na fase de alegacións do proxecto, teñen un prazo de execución de 8 meses O secretario xeral da Vicepresidencia, Antonio Losada e a delegada provincial, Branca Rodríguez Pazos, presentaron esta mañá os traballos de mellora O secretario xeral, Antonio Losada, anunciou ademais a construción dunha nova residencia de Sogaserso na Mariña lucense."

Xúrovos que non é ninguha montaxe. A entradiña está tirada da propia páxina web da Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar.

A min tamén me entrou a dúbida. Non sei se é que ao redactor ou redactora se lle foi o santo ao ceo, se é que pensa marchar e antes quixo vingarse do xefe ou se houbo consigna para que, postos a respectar as denominacións oficiais que se publican no DOG, mellor empezar pola propia casa e o nome de cada quen.

Como en moitas outras cousas, o tempo ha despexar a incógnita.

Seguridade nacional

2007-02-18T15:29:00.000Z

Cóntanme que os técnicos do Departamento de Cultura e Deportes do concello de Fene propuxeron un itinerario para a II marcha cicloturística que percorría as ribeiras de Maniños, Barallobre, Perlío e San Valentín.

Solicitáronlle permiso a Navantia para poder atravesar a factoría e ir de Perlío a San Valentín. Aínda non recibiron o comunicado oficial pero, de xeito oficioso, a empresa xa lles fixo saber que non ían conceder autorización baseándose en “razóns de seguridade nacional”.

Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar, agora

2007-02-17T09:04:00.000Z

Os problemas políticos hai que solucionalos en termos políticos, nas mesas de seguimento e tensando a corda todo o que haxa que tensala en función da dimensión e transcendencia do problema.

Subirse a un banco, chamar a unha cristalería ou faltarlle ao persoal é unha mostra máis desa concepción cesarista da política que non encaixa ou non debería encaixar nunha organización como o BNG.

Se Quintanta "fose alguén", prescindiría inmediatamente dos servizos de Antonio Losada e reorientaría a política que está desenvolvendo dende Vicepresidencia.

Se funcionara a "póliza de garantías" que promoveu quen apoiou a Quintana na última asemblea nacional, a estas alturas non abririamos os xornais ou o DOG con medo a encontrarnos cunha nova "ocorrencia".

Vicepresidencia, non hai tanto

2007-02-17T09:02:00.000Z

Yo soy aquí quien manda/porque está casa es mía

2007-02-15T08:32:00.000Z

A copla que da título ao post apredendina do meu pai e, se lle facemos caso á noticia de “El País”, semella que foi a que lle cantou Antonio Losada a Pedro Silva por cuestións de rótulos.

Mágoa que Antonio Losada non amose a mesma preocupación para que nas Galescolas que entran en funcionamento nos próximes meses conten, dende a súa apertura, con persoal de cociña, persoal que non figura nas RPT publicadas até o momento.

Mira ti por onde

2007-02-11T07:43:00.000Z

A TVG escolleu o nome desta bitácora para unha teleserie baseada na Grande Depresión que van emitir en horario de tarde.

Toquemos madeira para que non a boten antes do programa de "Superpiñeiro"!

Prohibido pensar e opinar

2007-02-09T07:34:00.000Z

Kelme non quere deportistas que pensen e opinen. Nomeadamente, se son “politicamente incorrectos”. En por iso, acaba de rescindir o contrato de patrocinio co futbolista do F.C. Barcelona Oleguer Presas. Oleguer volve estar de actualidade non polo seu xogo no campo, senón polas súas ideas. Nesta ocasión, polo artigo que reproducimos de seguido, traducido ao galego, e que publicou en Berria e “Setmanari de comunicació directa”

Por certo, se queres acceder ao “Setmanari” dende a rede da Xunta esta é a mensaxe que aparece:

Acceso non permitido - Acceso no permitido

A páxina que desexa ver non pode ser accedida debido a que pertence a unha categoría non permitida.

Dirección bloqueada:		http://www.setmanaridirecta.info/

Data de Bloqueo - Fecha de Bloqueo:		09/Feb/2007:08:29:06

Categorías Bloqueadas:		pornografia-ac

Imos aló co artigo de Oleguer, texto que subscribimos de principio á fin.

«A BOA FE

De Juana Chaos leva 20 anos no cárcere. Debido ás vantaxes legais vixentes impúxoselle unha pena de 18 anos polos crimes cometidos. Aínda así, hoxe en día segue no cárcere en prisión preventiva á espera de resolución por dous artigos de opinión escritos no xornal Gara. En opinión da Audiencia Nacional Española De Juana Chaos cometeu un delito de ameaza terrorista e impúxolle unha condena de 12 anos e medio. Como protesta a esta decisión De Juana Chaos decidiu iniciar unha folga de fame até o final. Nun estado de dereito- dínnolo unha e outra vez, como se fose unha campaña de publicidade- non hai pena de morte nin cadea perpetua. E a eutanasia tamén esta prohibida. Vou actuar de boa fe e vou pensar que o estado de dereito cre nas súas leis; é dicir que non aplica a cadea perpetua nin a pena de morte. De boa fe, outra vez, vou pensar que o contido dos artigos de De Juana Chaos son totalmente explícitos, tanto como para ter a unha persoa no cárcere.

Querería crer que no estado de dereito hai liberdade de expresión, e neste xuízo, no de Egunkaria ou no xuízo do actor Pepe Rubianes -por comentar algúns- hai suficientes indicios para procesar aos responsábeis. Se non é así, todos clamarían ao ceo, porque é iso o que fan cando se incumpre a liberdade de expresión fóra de aquí, en Marrocos, Cuba e Turquía, entre outros. A boa fe faime pensar que o estado de dereito é o mesmo para todos; que as presións políticas non teñen ningunha repercusión, e que o poder xudicial é realmente independente; que as declaracións do ministro de Xustiza López Aguilar non repercutiron na decisión xudicial -quen dixo que o Goberno faría outras tantas imputacións para que De Juana non quedase en liberdade-.

“As palabras non, as accións”, dixo alguén. David Fernández fálanos destes feitos no libro”Croniques del 6 i altres do claveguera policial”: A Enrique Rodríguez Galindo, xeneral da Garda Civil e responsábel das barbaridades cometidas no cuartel de Intxaurrondo, condenaron a 75 anos de cárcere polo asasinato de Lasa e Zabala, dos cales cumpriu a cuarta parte argumentando problemas de saúde. Tamén foi excarcerado Julen Elgorriaga por razóns de saúde; foi condenado a 80 anos por aqueles feitos e só cumpriu o 3%. Logo de enganar a toda España, De la Rosa está en casa xa que lle impuxeron o terceiro grado co argumento de que sofre depresión. Rafael Vera, en cambio, só cumpriu 8 meses no cárcere polo secuestro de Segundo Marey -asumido polo GAL- aínda que lle impuxeron unha pena de 10 anos. David fala sobre todo da tortura e dos torturadores; tamén fala do xeito en que se utiliza a información para criminalizar moitas disidencias; xunto con isto di que a mesma Policía pon as probas que necesita para criminalizar aos que lle interesa politicamente, e que ao Goberno non quere oír nin unha palabra do observador especial da NBE contra a tortura ou dos informes das organizacións -entre outros o realizado por Amnesty International-. E isto fano porque todos estes din que se tortura no estado de dereito.

Por se non abonda, agora o mesmo Fiscal de Audiencia Nacional pediu arquivar o caso Egunkaria; segundo din, non hai probas. No 2004 en cambio o Tribunal de Estrasburgo castigou a España “por non investigar” as torturas denunciadas por 17 independentistas cataláns 12 anos antes: nas Olimpíadas tíñanse que acalar as voces que non estaban de acordo. En cambio en novembro do 2005 Zapatero absolveu aos 4 policías locais de Vigo inhabilitados e castigados por darlle unha malleira, insultar e aldraxar ao senegalés Mamado Kane –a condena era de 2 e 4 anos de cárcere-. Aznar fixo o mesmo no ano 2000: absolveu a 14 policías castigados por torturar; a un deles xa o castigaron anteriormente. E...

En fin, que teño unha lea enorme na cabeza. Este estado de dereito ten moitas zonas escuras, e fanme dubidar. Todo isto cheira a hipocresía. E con toda esta hipocresía remata a boa fe.

Oleguer Presas

Futbolista do FC Barcelona»

"Falar de amores"

2007-02-08T07:52:00.000Z

Encántame Nordestin@s e especialmente "Falar de amores". Pensaba que era unha canción tradicional de Cedeira. Onte souben polo meu fillo que a letra é do "Segrel do Penedo".

Lei de transparencia

2007-02-07T06:19:00.000Z

Por que ao secretario xeral da Vicepresidencia da Igualdade e Benestar non lle entra un ataque de celo (que non sexa en exceso, abonda con que sexa dos normaliños) na aplicación da Lei de Transparencia e ordena publicar no DOG e no web os nomes, retribucións, adscricións e funcións (prensa, asesoramento especial, funcións administrativas e loxísticas) de TODO –non só de tres- o persoal eventual de gabinete de Vicepresidencia e órganos afíns?

Habería esta polémica?

2007-02-03T07:13:00.000Z

Se, como demandabamos hai nove meses en lugar de crear unha “rede de galegoescolas” dictaran unha norma de carácter universal para garantir a oferta educativa en galego en tódalas escolas infantís con independencia da súa titularidade?

Esa norma universal é, cando menos para min, a cuestión de fondo, a liña que diferencia a política da "ocorrencia", o proxecto da "frase-titular". E claro, cando se entra nas ocorrencias en lugar de debater as cuestións de fondo acabamos entrando en debates........ "ocorrentes".

"El camino del norte" (metáfora)

2007-02-02T07:16:00.000Z

«-¿Miedo a enterarse?
-No, no, uno puede enterarse. El problema empieza cuando quiere hablar de lo que descubrió. Decirle a otro mirá de lo que me di cuenta. Darse cuenta de las cosas está bien al principio, mientras no le das cuenta a los demás. Porque justo en ese momento empezás a quedarte solo. Perdés amigos. Y si solo perdieras amigos, casi no sería nada. Es que empiezan a tratarte como si fueras enemigo. Y al final, te sentís un enemigo. Entonces te callás, no decís que te diste cuenta, no decís que te enteraste, no decís nada. ¿Y sabes qué pasa? Que cuando no decís nada, acabás por no pensar. Y vuelta a la primera casilla, como en el juego de la oca.»

Do capítulo “Las viejas fotografías”, páx, 37

Non había "activos ociosos"

2007-01-31T07:29:00.000Z

Galescolas e contratación de persoal

2007-01-30T06:09:00.000Z

Quen seguides este espazo sabedes que “saíu da clandestinidade” porque, preocupado por un tema que me parecía de grande transcendencia para a lingua e que me suscitaba máis dúbidas que convicións, un comentario sobre as Galescolas chamou a atención de Vieiros. Dende aquela, volvín sobre o tema nun par de ocasións: ”Outra volta con interrogantes sobre Galescolas”, “Setembro e comezo de cursos nas Galescolas” e, noutra, de como se estaban a desenvolver algúns procesos de contratación de persoal para o Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar.

Gustaríame non ter que seguir dándolle voltas pero as contratacións traducíronse en impugnación de bases e as que han rexer nos procedementos de selección de persoal laboral das Galescolas parécenme, cando menos, preocupantes na forma e no fondo.

No fondo porque –e que alguén me corrixa se estou equivocado- a día de hoxe, varios meses despois do anuncio da súa creación, non hai nin Proxecto Pedagóxico nin Regulamento marco das Galescolas, documentos sobre os que tanto as universidades que forman aos mestres especialistas coma os docentes dos ciclos formativos de técnicos superiores en educación infantil terían moito que dicir.

Tamén no fondo, porque Proxecto Pedagóxico e Regulamento marco son, ao meu entender, os textos fundamentais, o “estatuto de nación” que debería singularizar a Rede de Galescolas, o seu funcionamento e proposta educativa e, en boa lóxica, dos que se deberían derivar o perfil e a cualificación dos profesionais que deben estar á fronte da Galescolas e os requirimentos (temarios, tipoloxía das probas….) a esixir nas bases para a súa contratación. Pois ben, no caso das Galescolas semella que se fai xusto ao revés: primeiro as bases para contratar o persoal e logo xa virá o proxecto pedagóxico.

Na forma porque, cinguíndonos ás bases propiamente ditas á marxe doutras cuestións que xa imos considerar menores, tamén hai moitos extremos que me custa traballo entender ou coas que discrepo abertamente:
- Se como se di na introdución, o que se pretende é “garantir a plena implicación do persoal das Galescolas na realidade social do territorio”, o lóxico e apropiado é incluír no programa da oposición algún tema relativo á realidade socioeducativa e sociolingüística da comarca.
- Non dubido que a proba tipo test sexa a máis obxectiva á hora de corrixir pero non creo que sexa a máis acaída para amosar a competencia profesional e o grao de coñecemento dos temas específicos da oposición. E menos cando é a única proba específica!
- As convocatorias en que se inclúe unha entrevista persoal teñen un algo grado de indeterminación e de inseguridade tanto á hora da súa formulación como na avaliación dos aspirantes.
- A composición da comisión de valoración (constituída polo xerente do Consorcio ou persoa na que delegue, dúas persoas en representación do concello e unha da Vicepresidencia da Xunta e unha secretaría a cargo dunha persoa en representación do Consorcio) non contribúe precisamente a ofrecerlle garantías aos aspirantes. En ningún momento se garante a presenza de profesionais con cualificación contrastada tanto para elaborar as probas coma para avalialas, nomeadamente a entrevista persoal na que tamén se valora o dominio oral da lingua. Se ben é certo que a comisión de valoración pode solicitar a axuda de persoal especializado, non é menos certo que nin se determina que persoal, nin é obrigatorio recorrer ao seu asesoramento. É difícil de explicar por que non se garantiu esta cuestión incorporando á comisión avaliadora dous ou máis especialistas en educación infantil e lingua oral nomeados, por exemplo, polas universidades.
- E xa para rematar, non entendo como na comisión de valoración non se inclúe a representación sindical, xa sexa tomando como referencia a Administración autonómica ou a do concello sede da Galescola.

Outro día, con máis vagar, falaremos de vagar do Consorcio ou de como a este ritmo e se seguen substituíndo a planificación pola improvisación e o rigor polas urxencias, van acabar convertendo un modelo ilusionante, nunha nova frustración.

Why?

2007-01-29T06:08:00.000Z

"Why" a Consellería de Cultura promociona a música galega no MIDEM, Cannes-Francia e, na época do multimedia, nun web con información “estática”, a única lingua que utiliza é o inglés?

"Why" se o obxectivo é promocionar a música galega e potenciar un mercado musical galego, non se inclúe ningún compositor de música culta?

"Why" se, segundo a nota de prensa da Consellería, os tracks que se inclúen páxina web "son o resultado dunha“compilación/escolla de 50 temas de música galega (20 de pop/rock e 30 de roots “raíces”) no que se atopan os artistas e grupos máis emblemáticos e contemporáneos da música galega actual, escollidos por unha comisión de expertos” (deixando á marxe do discutíbel da escolma de temas e grupos, mesmo inclúe algún que ven de anunciar a súa disolución) na sección de raíces non aparece ningún tema de grupos tan "emblemáticos, contemporáneos e con proxección internacional" como Milladoiro?

"Why" xa postos a incluír grupos que cantan en inglés ou español, na sección de pop-rock non figuran ningún tema de Los Suaves, Xoel-De Luxe ou Iván Ferreiro?

"Why" no marco dunha política de transparencia, a información da Consellería non inclúe a composición da comisión de expertos?

"Why" a Asociación Galega de Compositores, referíndose á política de distribución musical da Consellería e por boca co seu presidente di: “Certamente, resulta imposible concibir tanto disparate xunto”?

P.S. A próxima actualización falará das bases para a provisión de postos de traballo nas Galescolas.

Mudan os tempos, mudan as vontades

2007-01-25T07:16:00.000Z

E para mostra o texto do cartel (ver a terceira liña contando dende a cabeceira) que preside a entrada á Casa do Concello de Fene e que onte servía de telón de fondo para a fotografía de Kiko Delgado que reproducimos e que publicou en “El Correo Gallego”. Na imaxe, de esquerda a dereita Anxo Quintana, Iván Puentes (candidato do PSOE á alcaldía) e Xosé María Rivera Arnoso (alcalde do BNG e candidato á reelección).

Quintana-Losada&Superpiñeiro

2007-01-22T06:16:00.000Z

Ao ver o titular xa me imaxinei que non era ningunha brincadeira e, efectivamente velaí unha noticia que se comenta por si soa. E se non leras a reportaxe sobre as festas da terceira idade, esa na que Superpiñeiro di "Só faltaba eu por volver", preme aquí.

Beckham, Iniesta e a política galega

2007-01-22T05:58:00.000Z

Cando ficharon a Beckham argumentaron que era un magnífico xogador de fútbol, a peza que se precisaba para reforzar ao equipo e, ademais, unha persoa que viña ao club porque estaba identificado co proxecto deportivo. Na súa estada nos “madriles” encheu máis portadas da prensa rosa ca da deportiva. Agora, cando está a piques de marchar, todo o mundo coincide en que non era tan bo e nin xogou ao fútbol, nin fixo xogar ao equipo. Traballou intensamente para el, para o Bechkam “home-anuncio” e, dun xeito secundario, para o Beckham-futbolista.

Non é “mediático” pero ten sentido de equipo, cre que no fai, ten atrevemento e dá xenio velo xogar. Claro que se chama Andrés Iniesta e segue cun “look” máis ben clásico: non cambia de peiteado, tampouco adoita lucir outro tipo de aditamentos, non se lle ve en festas e outros actos sociais ou de representación....

Onte dicíame un amigo que, cada vez que miraba a prensa, tiña a sensación que no nacionalismo galego había demasiado persoal que “quere ser como Beckham” (e non se refería á rebeldía ou ao físico do xogador, senón quen actúa por el/ela e en función del/dela sen que o equipo lles importe máis que para conseguir os seus fins) e case ningún que intente imitar a Iniesta.

E non levará algo de razón?

Foro Interea

2007-01-16T07:59:00.000Z

Tema complexo o da participación social! En principio, a función do grupo aberto é reflexionar sobre experiencias concretas. A ver que dá de si!

Dixitalización de libros en catalán

2007-01-15T07:27:00.000Z

Google e cinco bibliotecas, entre delas as do mosteiro de Montserrat e a de Cataluña, subscribiron un convenio que permite a Google dixitalizar aqueles fondos que pasaron a dominio público.

De novo, Galescolas e interrogantes

2007-01-12T07:31:00.000Z

Segundo a Conselleira de Educación, “a competencia do que hai que ensinar nas Galescolas é da Consellería de Educación. E a inspección educativa dependerá tamén de nós. Xa tivemos contactos con Vicepresidencia para falar. Eles coñecen a LOE e teremos que traballar xuntos, para currículos e profesorado”. Isto é, aínda non están fixados.

Se atendemos ás novas do Consorcio promovido pola Vicepresidencia, no primeiro trimestre de 2007 entran en funcionamento 23 Galescolas e “nun período breve de tempo se iniciará o proceso de selección de persoal”. Por máis que pregunto, nin sequera o concelleiro responsábel dunha destas Galescolas que abre agora, antes de marzo, sabe dicirme como se vai tratar a cuestión da lingua ou que criterios van seguir para a selección do persoal docente e non docente. E xa vai tempo de abondo para que nin no web do Consorcio nin no DOG teñamos unha resposta clara a moitas das interrogantes que formulabamos hai varios meses.

Chámame a atención pero....

2007-01-10T06:14:00.000Z

Aínda que podo intuílas (que moitos dos promotores seguen na loita contra a planta de gas en Mugardos), descoñezo as razóns polas que o BNG non aparece entre os convocantes das mobilizacións en defensa dos espazos públicos.

Unha nova edición

2007-01-09T06:17:00.000Z

De “El hombre solo”, a fermosa novela de Bernardo Atxaga. É un deses libros que me gustou e impresionou..Dura a historia de Carlos, o irmá de Kropotki, panadeiro e socio do hotel que na ficción aloxa á selección de Boniek. En fin, unha lectura moi recomendábel mesmo para tentar entender a complexidade do “proceso”.

Concellos, lingua e televisión dixital

2007-01-08T07:54:00.000Z

Até o 23 de marzo de 2007 está aberto o prazo para que aqueles concellos interesados e integrados nunha demarcación planificada poidan solicitar a xestión dun programa de televisión dixital local. Ábrese, xa que logo, a posibilidade dunha nova xanela para a lingua propia. Aproveitala ou non, depende de nós.

Non queres caldo? Pois dúas cuncas máis

2007-01-05T08:59:00.000Z

E logo a “póliza de garantías” non dicía nada a respecto da política da Xunta dirixida aos nosos maiores? Duplicar as festas é o prototipo de “ocio activo” que promove Vicepresidencia?

A saúde do catalán en Internet

2007-01-04T09:52:00.000Z

Joan Soler i Martí, membro do equipo de coordinadores de WICCAC (Webmàsters Independents en Català, de Cultura i d'Àmbits Cívics) ven de publicar un interesante artigo no que analiza o uso do catalán en Internet durante 2006. Como datos máis positivos salientan o aumento do uso (pasa dun 38,75% en decembro 2002 ao 52,23% no mesmo mes do 2006, se ben este incremento non se produce na mesma proporción en tódolos sectores) ou os 3,5 millóns de páxinas .cat indexadas en Google. O punto máis feble está no uso do catalán nos webs das empresas, moi por baixo da media dos outros sectores.

Mancomunidades

2007-01-03T07:58:00.000Z

Non lle falta razón ao artigo de Corbacho. Descoñezo se a Mancomunidade de Ferrolterra rende as súas contas ou non. Sei que nos moitos anos de existencia os proxectos comúns cóntanse cos dedos da man e acabaron en fracaso (matadoiro), á marxe da propia Mancomunidade (Mostra de Teatro Infantil) ou en disparate (planta de reciclaxe de Mougá). Tamén acordo dun dito: se queres que un problema aprodreza sen resolverse, lévao á Mancomunidade.

Ano novo, rituais, líderes e dirixentes

2007-01-02T08:19:00.000Z

O meu particular ritual inclúe comezar o ano vendo Casablanca, escoitando Suzanne e principiando un novo libro. Nesta ocasión decanteime polo que me regalou Pepe, un vello militante do PCE. De momento, quédome con estas consideracións sobre a diferenza entre un líder e un dirixente:
“A exaltación do líder sen proxecto produce unha figura de barro. Por iso prefiro o termo dirixente, palabra tan querida por Bertolt Brecht e analizada por W. Reich (…). Quen elixen ao líder, quen o votan, son quen ao día seguinte o poñen “contra a parede”. O líder é tamén un produto de consumo, coma unha construción do desexo da xente de ter un santo ou un deus ao que lle render culto e ao que non tardan en deixar por outro. Forma parte do consumismo que o capitalismo introduciu no campo da política. Xa que logo, o líder representa a esperanza que no mercado político pode ter unha nova marca para que venda. Neste caso, vender é chegar ás institucións, mentres que o dirixente, ao igual que o director dunha orquestra, dirixe a partitura. No caso do dirixente conxúgase e harmonízase o colectivo co individual. O dirixente resulta elixido en función da súa capacidade, non da súa imaxe. Outra diferenza entre o líder e o dirixente é que primeiro pide adhesións mentres que o segundo demanda participación, apoio e crítica”.

Comisión interdepartamental

2006-12-29T08:21:00.000Z

A súa creación figuraba no “Programa-contrato do goberno bipartito”. Pode ser un instrumento útil para a necesaria transversalidade da política lingüística pero tamén pode acabar emulando á Comisión Coordinadora para a Normalización Lingüística de comezos dos noventa. De entrada, haberá que darlle unha marxe de confianza.

Campañas

2006-12-28T08:41:00.000Z

Non hai moitos meses era o BNG quen denunciaba o uso do diñeiro público para campañas de autopromoción. Agora, por unha das “ocorrencias” do “dúo de ególatras” é o BNG o interpelado e quen ten que saír a defender unha campaña inxustificábel cando mellor sería primeiro recoñecer o erro e logo proceder a retirala.

B.S.O.

2006-12-28T07:26:00.000Z

“y eso no estaba en los planes de ninguno de los dos /
y eso no estaba en tus planes/
me pides paciencia, te pido perdón”
(Calamaro)

Convenio FEGAMP-Presidencia

2006-12-27T07:38:00.000Z

A circular que a FEGAMP enviou o 22 decembro aos Concellos di: “O obxecto do Convenio é potenciar as actividades executadas polos concellos e deputacións provinciais durante o ano 2006 en relación co uso do galego na Administración local de Galicia.
O procedemento consiste en que a Consellería de Presidencia achegará á FEGAMP 581.650 € para este obxecto que se destinarán ás entidades locais que tiveran gastos de mantemento do persoal dos servizos locais e provinciais de normalización lingüística durante o ano 2006.
A tal efecto, as entidades locais deberán remitir á FEGAMP a documentación xustificativa dos gastos realizados durante o ano 2006 nesta materia, e que en concreto será o seguinte:
- Copia compulsada do contrato vixente que a entidade local formalice co/os especialista/as.
- Certificación do pagamento, ou realización do gasto, das retibucións especificadas no contrato sinalado, incluídos os gastos de seguridade social, e no que figure o importe exacto do custo da contratación, así como de que se realizou a actividade”.
Agardemos que, de cara ao 2007, os convenios sexan para crear e non para manter o que hai.

En tódolos medios

2006-12-26T07:48:00.000Z

Saíu en case tódolos medios: “La Voz de Galicia”, “Diario de Ferrol”, “El País”, “El Correo Gallego”, “La Opinión”, “Xornal.com”..... e mesmo nalgún blog. Outra cousa é como saíu. Para min que hai pouca memoria ou non se consultan as hemerotecas (véxanse neste mesmo espazo oun en Vieiros as referencias ao ciclo “Non des ao esquecemento”). Ademais, o “ruído” (a revogación do acordo a respecto de Franco) agocha o realmente importante: a restitución tamén xurídica e administrativa, mediante a revogación daqueles acordos inxuriosos, da honra do alcalde, concelleiros e funcionarios municipais fusilados e represaliados

Á marxe destas consideracións, do pasado 23 quédome con:

a) A intelixencia do público que acolleu primeiro con silencio e indiferenza a provocadora intervención da portavoz do PP.

a) emotividade dun acto magnificamente conducido por Almudena Marcos e Pablo Rodríguez.

b) O concertazo a cargo do “Grupo de Metales Santa Cecilia”.

c) A fermosura das imaxes de Patricia Dopico.

Himno, memoria e lei de símbolos

2006-12-23T06:45:00.000Z

Vaia por diante que me encanta Cuchús Pimentel pero aínda así concordo con Suso de Toro. Dito isto, e falando de falta de respecto á lei de símbolos de Galiza, acorda alguén a versión do himno que se interpretou por megafonía en San Lázaro no debú da selección galega de fútbol ante Uruguai? Para os desmemoriados, recoméndolle unha visita a Youtube e que tomen nota de cara ao partido contra Ecuador ou ás “etapas gallegas” de “La Vuelta a España”.

Homenaxe

2006-12-22T06:16:00.000Z

A homenaxe comeza ás 12 cun pleno extraordinario no que se somete a debate unha moción na que os grupos municipais do BNG, PSOE e EU-IU (o PP non quixo subscribila nin participar nos actos) propoñen derrogar acordos adoptados entre os anos 1936-1940 relativos ás corporacións municipais do período 1931-1936, retirarlle a Franco honra de fillo predilecto e nomear fillos predilectos a alcaldes e concelleiros paseados por defender a legalidade vixente.

Prosegue coa inauguración da instalación “En movemento” de Patricia Dopico e remata cun concerto guiado no que as voces de Almudena Marcos e Pablo Rodríguez e os sons do “Grupo de Metales Santa Cecilia” fan un percorrido poético-musical dende 1936 até os nosos días.

Como me dicía Pepe Molinuco, é de xustiza estar alí.

Cortázar

2006-12-21T06:14:00.000Z

Collín Rayuela para emprestala e deume por repasar o que tiña subliñado. Quedeime con esta xenialidade “El recuerdo es el idioma de los sentimientos”.

Nas máis das veces, é o que nos queda.

Tristes pero certas

2006-12-20T06:05:00.000Z

Os principios de eficiencia e eficacia da Administración non van con eles. Cobran ao mes salarios moi por riba da media dos galegos e permítense o luxo de demorar meses un informe tan pouco complexo como acreditar se é suficiente a consignación orzamentaria. Mentres tanto, hai persoas moi necesitadas que pola falta dese simple trámite non poden percibir a axuda á que teñen dereito e que mes a mes teñen que facer un grande esforzo para chegar a fin de mes.

Traballan como bibliotecarios nunha administración pública. Ofrécenlle a posibilidade de escoller gratuitamente X libros galegos de edición recente entre unha relación bastante ampla e só piden algo máis da metade. Desbotan ter máis dun exemplar dos de lectura recomendada no ensino e uns cantos de poesía, teatro e ensaio porque entenden que non son xéneros que teñen moita demanda. Por ese mesmo criterio, non subscribiron á Biblioteca a “Tempos Novos” ou “Grial” e, polo de priorizar investimentos, anularon a subscrición ao semanario “A Nosa Terra” e a “Le Monde Diplomatique”.

E que non me digan que estas cousas só pasan na Administración porque coñezo varias empresas privadas que igual ou peor.

Alfabetización dixital

2006-12-19T06:14:00.000Z

A Dirección Xeral de Promoción Industrial e Sociedade da Información non só se preocupa pola formación teórica dos futuros “dinamizadores da sociedade da información”, senón que está negociando que poidan realizar un período de prácticas retribuídas nas aulas informáticas dos concellos, telecentros, aulas informáticas de cámaras de comercio e asociacións empresariais.... As entidades que asuman contribuír nesta formación práctica comprométense a contratar ao dinamizador por un ano sempre e cando supere con aproveitamento o período de formación práctica.

A iniciativa, máis que loábel, debería vir acompañada na provincia da Coruña doutra que lle corresponde á Deputación. Refírome a posibilitar a utilización de software libre na Rede de Aulas Informáticas da Deputación, algo que nestes momentos é de todo punto inviábel. Deste xeito, a colaboración entre quen aportan os medios materiais (Deputación e concellos) e os recursos humanos (Consellaría de Industria) faría que o labor de alfabetización dixital fose moito máis efectivo.

Seleccións galegas?

2006-12-18T06:09:00.000Z

Para que as queremos se en lugar de promover ámbitos e competicións propias –“estatuto de Nación”- estamos tan a gusto coas actuais que non só as patrocinamos, senón que acudimos a Madrid para participar na súa presentación en sociedade?

Por certo, vendo o mapa de “La vuelta a España 2007” non consigo encontrar as etapas que teñen lugar en Euskadi e Cataluña. Será que non as hai?

Lectoescrita

2006-12-17T16:57:00.000Z

Non hei ser eu quen cuestione que se os rapaces aprender a ler e escribir en galego estaremos dando un salto cualitativo. Non obstante, se simultaneamente non se dan pasos para que o galego sexa a lingua de interacción en contextos de educación informal (no transporte, almorzos e comedores escolares; nos xogos na aula e na rúa; nas actividades extraescolares…..) corremos o risco de que pase o que sucede agora mesmo con algunhas persoas que preparan oposicións á función pública; isto é, dominan a lectoescrita pero teñen serias dificultades para relacionarse oralmente en galego.

Noraboa

2006-12-16T17:44:00.000Z

A quen o escolleu porque leva un magnífico profesional. A el, porque o merece.

E o nominado é……… Francisco Rodríguez!

2006-12-15T06:03:00.000Z

É cousa da “Asociación de Periodistas Parlamentarios”. Acordaron nominar a Paco Rodríguez para os seus premios anuais na categoría “La pregunta del millón” por esta alfaia: “Que resortes vai empregar o Goberno para que os civís se ergan obrigatoriamente cando escoiten o himno de España?”.

Na data da súa intervención parlamentaria, o ministro de defensa José Bono, visitaba Ferrol e protagonizaba un incidente. Daquela nós faciámoslle unha “dedicatoria” e Paco a retranqueira pregunta.

Satisfaccción (relativa)

2006-12-14T06:10:00.000Z

Estou encantado. Un bo amigo, ‘landrover’ el, acaba de gañar nos xulgados, a peito descuberto e á marxe dun comité de empresa (no que a maioría non a teñen CC.OO, UGT ou os independentes) que lle deu as costas, o recoñecemento da categoría laboral que exerce dende hai anos e as retribucións que lle corresponden, extremos que o alcalde e o grupo de goberno lle negaron sistematicamente.

Agardo que transcenda esta resolución –é firme e non admite recurso- para ver se hai quen se pon encarnado e, sobre todo, para que a mensaxe chegue ‘a quen corresponda’ porque non só non falamos do único caso que se dá nos concellos galegos (a situación laboral dos xestores, técnicos en normalización, encargados das OMIX... dá para unha tese sobre a precariedade ou a non visilibilidade) senón que nestes momentos hai compañeir@s que por cumprir co seu traballo están atravesando situacións tan difíciles coma intolerábeis. Velaí o por que da parentese que incluín no título.

Abraiado

2006-12-13T06:16:00.000Z

Recibín o “Informe político e de xestión” que se vai debater na próxima asemblea comarcal. Foi lelo e quedar abraiado. Xúrovos que xa non sei se o alieníxena son eu ou hai quen, malia á súa contundencia, son incapaces de percibir as mensaxes que, primeiro o electorado e logo a militancia emitiron dende o 2003 até hoxe.

Do informe, chámame a atención o maniqueísmo (toda a culpa do mal é dos discrepantes que se resistiron a seren integrados), a falta de explicación sobre as diferenzas políticas (que as houbo, as hai e non son poucas nin menores), a interpretación dos resultados electorais (cos datos na man, resulta difícil soster que o baixón non foi maior que no resto do país), a xustificación de pasar de defender o carácter público a defender unha alternativa que apunta á privatización, os problemas organizativos (que non foron precisamente cativos ou intranscendentes) ou o apartado de “logros”, do que xa case prefiro non falar.

Con todo, o que máis asombra é que apareza un apartado específico, “Cargos da Xunta-Organización”, e non porque non crea que non se deba abordar pero si noutro contexto e con outro título que mesmo podería ser “Cargos institucionais e organización”. Deste xeito, ademais da relación cargos da Xunta-organización tamén se podería analizar o contacto entre Deputados-liberados provinciais e organización; grupos municipais e asembleas locais; consellos-organismos autónomos organización..... Dígoo porque se o abordamos en conxunto, ao mellor entendemos as razóns polas que cando chegamos ao goberno ou ao co-goberno adoitamos esquecer a política para instalarnos no "cesarismo" e nunha presunta tecnocracia que, até nas máis das veces, deixa moito que desexar.

Notas soltas

2006-12-12T07:16:00.000Z

Hai debate

Definiuno perfectamente onte o director de “Diario de Ferrol”, Germán Castro, en “Hai debate”. Escepticismo ante un plano do que se descoñece absolutamente todo e sobre o que chegan noticias contraditorias e fartos de estudos e propostas que quedaron en nada, ante o anuncio da Consellaría de Industria, “nin matar ao neno antes de nacer, nin adourar ao becerro de ouro”.

Quedoume a dúbida se o responsábel de defender a política do BNG era Fernando Blanco Parga ou Alfonso Eiré.

Que clariña e contundente a intervención de Luís Villamor!

Unión das Terras

Ide pensando en mercalo. É un magnífico galano de Nadal. Daniel Bellón e Diego Maceiras, dous virtuosos da gaita e o acordeón, cun grande gusto musical, que exploran novos e variados vieiros. Dá xenio escoitar o Libertango de Piazzola xunto ao Alalá de Monterrei ou Xudías rusas. E por se fora pouco, a voz de Xabier Díaz nun par de cancións. Son do metal en estado puro!

Magnífica iniciativa

A da Consellaría da Cultura e Deportes ao incentivar a posta en marcha dunha rede de cinemas dixitais que lle dea saída á produción do país e tamén a aquela que, vindo de fóra, non ten cabida nos circuítos comerciais.

Avaliación

2006-12-11T06:04:00.000Z

En plena resaca post-asemblea nacional non é a segunda nin a terceira ocasión que escoito vincular a ‘póliza de garantías’ que a UPG subscribiu con ‘poñer na picota’ a persoas concretas do BNG na Xunta.

Descoñezo se nalgunha das reunións con simpatizantes que organizou a UPG por localidades saíron os nomes que se barallan. Polo que sei, na ‘póliza’ non aparecen –fálase, ao igual que nas resolucións, de avaliar o labor- e nesas xuntanzas criticaron, con razón, determinadas áreas de goberno ou que xente allea aos órganos do BNG fale e actúe en representación da organización.

Dito isto vou dedicar o comentario desta mañá a facer algunhas reflexións sobre o cerne da cuestión: a avaliación do que está a facer o nacionalismo compartindo responsabilidades no goberno galego.

E xa en fariña, o primeiro que me chama a atención é que algo que debería ser unha práctica cotiá pase a converterse nunha cuestión excepcional e obxecto de mandato asembleario. Toda unha mostra de até que punto se estaba impoñendo unha concepción “cesarista” da política e do labor dos cargos públicos nas administracións que a ver se somos quen de desterrar.

O segundo extremo ten que ver cos niveis de descontento con políticas e persoas con nomes e apelidos. Polo que se escoita, non debemos estar no camiño correcto porque é grande de máis para ano e pico no goberno.

Vinculado ao anterior, semella o persoal prepara o terreo para poder exteriorizar desconformidades con liñas, actitudes e mesmo xestos con repercusións políticas e, se o debate queda só nisto último, perigo, perigo!

Curiosamente, do que menos se fala nas ‘previas’ é do que, para min, é o máis importante: como, que e en base a que avaliar. E abofé que non é doado!

Tarefa complexa porque programa electoral non é o mesmo que programa de goberno e, digámolo claro e alto, nin hai nin programa de goberno para tomar como referencia, nin o BNG ten diagnose previa programa sectorial para a maioría das áreas. Xa que logo, á hora de analizar córrese o risco de valorar sobre a información que nos fornezan os avaliados.

Se nos limitamos a escoitar a opinión de dentro da casa corremos o risco de equivocarnos por descoñecemento así que é conveniente recorrer a contrastar como se percibe a actuación no sector en cuestión, extremo que tamén entraña os seus riscos. Explícome, pode que nese sector houbera que adoptar medidas necesarias e acordes cun determinado proxecto político e que, de entrada, non foron ben recibidas porque estaban afeitos a dinámicas anteriores. Tamén é posíbel que sexa xustamente o contrario, que despois de agardar por un cambio de rumbo vivan o continuísmo ou unha sucesión de medidas erráticas. Por non falar das acollidas entusiastas. Cantos casos non coñecemos de políticas populistas que ‘arrasan’ entre os seus destinatarios!

A simbiose entre punto de partida, obxectivos, estado, percepción interna/externa e repercusión é o aconsellábel pero non suficiente. Que máis habería que considerar? Abofé que o descoñezo. Algo fun barrenando, limitado iso si ao ámbito local, e xa volo contei hai unhas semanas. Se avanzo máis, prometo socializalo.

Modernidade

2006-12-10T06:58:00.000Z

(...) O interese preferente estaba en investir na reparación de camiños e na instalación de tendidos eléctricos para atender unhas demandas veciñais que “podrán ser satisfechas una vez estén saneadas las arcas municipales y lleguen los subsidios y gastos que el gobierno tiene comprometidos”. Na sesión do 14 de febreiro do 1932 aprobaron un orzamento de 61.586’40 pesetas, e na do 20 de marzo decidiron pagar integramente os atrasos salariais aos empregados municipais e normalizar dende eses intres ese devengo. Como detalle de modernidade, en outubro do 1932, coincidindo coa incorporación de Jesús Tenreiro Prim como secretario municipal, decidiron adquirir por 1.872’50 pesetas unha máquina de escribir “Underwood 6’14”, para pagar a prazos; até esa data non había ningunha. O orzamento para o ano 1934 prevía ingresar do estado 50.000 pesetas destinadas a obras públicas, e no do 1935 os cálculos de gasto chegaban ás 75.000 pesetas (...)

(Texto de Bernardo Máiz Vázquez. Anaco do folleto que se distribuirá na homenaxe do 23 de decembro)

Xusta homenaxe

2006-12-09T17:51:00.000Z

“En la Casa Consistorial de Fene, siendo las diez y nueve horas del día catorce de Abril de mil novecientos treinta y uno (...) Como representantes legítimos de pueblo de Fene ( ...) Toman posesión del Ayuntamiento y proclaman la República (...) Seguidamente se procede a substituir la bandera del anterior régimen por la bandera de la República española ( ...) Acta que firma el Sr. Alcalde republicano. Pita”.

(Escolma do libro de actas do concello de Fene realizada por Bernardo Máiz Vázquez. Anaco do folleto que se distribuirá o 23 de decembro)

O deseño do cartel e da liña gráfica da homenaxe é da autoría de Jose Manuel G. Ramos- Indicalo.

Parabéns

2006-12-08T12:16:00.000Z

Chéganme noticias do fallo do xurado na especialidade de Poesía de Gzcrea 2006. Entre gañadores e mencións de honra, algunha amiga e máis dun coñecido.

PREMIADOS
José Antonio Cascudo Rodríguez, 1º premio, pola obra Manual do misántropo
Lucía Aldao Sánchez, 2º premio, pola obra Así
Brais González Pérez, 3º premio, pola obra Heraldos das escuras horas

MENCIÓNS DE HONRA
Ledicia Costas Álvarez, pola obra Aparición de triste
Alberte Momán Noval, pola obra De ter un can chamaríalle Guenguis
Verónica Martínez Delgado, pola obra O ladrón de almas

Os meus parabéns para todos eles e, especialmente para quen me dedicou un poemario ;-)

Contas do fútbol e eleccións municipais

2006-12-08T11:56:00.000Z

Levamos unhas semanas nas que as chamadas ‘contas do fútbol’ están de actualidade e semella que, se nos cinguimos ás súas declaracións aos medios de comunicación, tódalas organizacións políticas coinciden en rexeitar un “trato de favor” en forma de condonación de débedas ou recalificacións de campos de fútbol e cidades deportivas. Claro que se analizamos por que se chegou a esta situación veremos como, ben por acción ou omisión, as diferentes administracións públicas –con gobernos dunha ou doutra cor- non foron alleas.

Dado que é necesario aprender da experiencia, agora que nos encontramos nas vésperas dunhas eleccións municipais, cómpre aproveitar a elaboración dos programas para reformular as políticas dos concellos a respecto do deporte competición. Estou certo que se o facemos dende o rigor, o criterio político e a coherencia non se volvería repetir que un concello sexa o máximo accionista dun club de fútbol ou que o concelleiro de deportes convoquen roldas de prensa para atacar a un árbitro porque “lles roubou o partido”. Claro que se nos deixamos levar polo populismo, teremos máis do mesmo.

Deporte na escola

2006-12-07T06:46:00.000Z

Levaban anos demandando unha nova orientación do deporte escolar e desenvolvendo fórmulas propias de actividade deportiva nestas franxas de idade. En por iso, acolleron con grandes expectativas a convocatoria do programa “Deporte na escola” que fixeron pública as consellarías de Cultura e Deportes e Educación.

Sabedores do difícil que é botar a andar un novo proxecto, para fomentar a participación dos colexios neste programa, nomeadamente na “Actividade polideportiva-cultural”, acordaron intensificar o traballo de apoio e coordinación cos colexios e institutos ao tempo que puxeron á súa disposición monitores municipais (licenciados en educación física e especialistas en xogos tradicionais) para colaborar co profesorado na preparación destas actividades.

Estoutro día souben que decidiran volver montar a súa propia programación de deporte escolar á marxe da promovida pola Xunta. Sorprendido, intereseime polos motivos da súa decisión. Explicáronme que foi un acordo adoptado por unanimidade despois de varias xuntanzas nas que participaron concelleiro-delegado, coordinadora técnica deportiva, monitores municipais e o profesorado de educación física de tódolos centros de ensino do concello.

Autoexclúense porque non consideran apropiadas as condicións de inscrición (por exemplo, na modalidade polideportiva-cultural, é obrigatorio participar en catro modalidades deportivas cando a comezos de curso resulta imposíbel preparar as destrezas e habelencias que requiren), acaída a normativa específica que rexe as competicións (falaban, entre outras cuestións, de probas e distancias en atletismo) e ven inviábeis os prazos fixados (primeiro trimestre) para o desenvolvemento das fases.

Xa o puxeron en coñecemento da Dirección Xeral para o Deporte e mesmo os convidaron a asistir a unha xuntanza –á que seica non viñeron- para falar en vivo e cos implicados de todos estes temas. Tamén demandaron o apoio económico da Dirección Xeral para esta programación propia e semella que van contar con el.

Para ler nestes días

2006-12-06T07:51:00.000Z

Non son economista pero fun quen de me atrever con Chaves da economía pública galega, un libro coordinado por Xaquín Álvarez Corbacho e Albino Prada Blanco e no que participan Alberto Gago Rodríguez, Xavier Labandeira Villot, Santiago Lago Peñas e Manuel Lago Peñas.

Cos meus máis que limitados coñecementos recomendo a lectura deste ensaio que nos proporciona datos fundamentais sobre como se utilizaron os recursos públicos ao tempo que formula propostas sobre as prioridades que debe ter en conta a Xunta de Galicia en función dos intereses e das necesidades do país en sanidade, investigación, infraestruturas e desenvolvemento.

Usos lingüísticos e culturais dos webs

2006-12-05T06:07:00.000Z

Depósito faise eco da publicación no número 8 da revista Interea Visual dun breve artigo no que se analizan os usos lingüísticos dos webs dos concellos e se fan propostas de usos culturais. Para as persoas interesadas no tema, salientar que se trata dun texto debedor do relatorio "A utilización da Internet nun SNL/SL como ferramenta de información, formación e dinamización", da autoría de Isabel Vaquero, publicado nas Actas dos II Encontros para a normalización lingüística, organizados polo Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia en Santiago de Compostela en 1998. Mágoa que o texto en cuestión non estea en liña!

P.S. A imaxe é obra de Mercedes Molares Cabana. O-boi-de... – 1999. Pedra sintética - 37 x 28 x 25 cm.

Suxestión

2006-12-05T06:01:00.000Z

Para promover que se leve a cabo o aprobado pola Asemblea Nacional a respecto da galeguización dos nomes dos cargos públicos, nada mellor que comezar por poñer de manifesto cal é o estado da cuestión e reproducir, na composición do Consello Nacional e da Executiva, os nomes dos membros destes organismos tal e como figuran no documento de identidade.

No día da unidade

2006-12-04T06:09:00.000Z

Sorprendéronme os resultados electorais da Asemblea. Basicamente porque non agardaba os de Encontro Irmandiño (para min, que a súa incidencia era grande no contorno do BNG pero substancialmente menor entre a militancia que ía asistir á Asemblea) e tampouco unha vitoria tan pírrica da candidatura oficial.

Non me fío de Quintana-Losada. O de “tomar nota” é unha das frases feitas coa que adoitan construír as declaracións á prensa. “Tomaron nota” do fracaso das autonómicas, das críticas dos concellos pola demora no convenio na rede de transporte adaptado, etc, etc. En por iso, permítome acordarlles que moi mal o estiveron facendo cando rexendo a organización e manexando tódolos seus resortes internos e tempos políticos; sendo Vicepresidente da Xunta e estando rodeado dun equipo de conselleiros e outros cargos pensado para que ninguén lle faga sombra; utilizando goberno e administración pública para campañas ‘botafumeiro’ da súa persoa; cun grupo significado de comentaristas denostando as outras candidaturas e asociándoas ao vello e ao pasado; contando co apoio (condicionado pero apoio a fin de contas) do partido con máis capacidade de organización e mobilización no seo BNG pasa á historia por conseguir o 62% dos votos para a súa candidatura (o máis baixo do BNG) e o 58% para a única achega que se lle pode atribuír explicitamente, a asemblea por delegados.

Desexo que a UPG tamén se deixe de tentar "amarrar" por detras; de “cláusulas de garantías” semi-secretas (por máis que logo as explique no seu contorno); de asumir como súas decisións que non lle son propias e explicite os seus posicionamentos políticos en todo momento, non só cando o sangue estea a piques de chegar ao río.

Penso que é un bo momento para a relectura do artigo completo “Sindicalismo e nova sociedade” que Lois Ríos Paredes publicaba en “Tempos Novos.

E xa para rematar, neste “día da unidade” agardo que a partir de hoxe mesmo non sexa “a opinión publicada” a que marque a liña política do BNG e que a pluralidade dos órganos de dirección se traduza nun Bloque con vida propia máis alá da acción de goberno, que recupere a participación militante na definición e construción do proxecto que queremos, imbrincada na sociedade, con presenza activa nas plataformas realmente cidadáns, non suxeita ás presións de plataformas que non deixan de ser “lobbies” internos cunha representatividade e presenza entre a poboación máis imaxinaria ca real, con capacidade para ampliar a súa base e cun discurso claramente nacionalista de esquerdas, transformador e progresista.

Por soñar que non sexa!

Calidade lingüística e asemblea nacional

2006-12-03T08:30:00.000Z

Xa que concordo en que da Asemblea sae unha nova axenda de problemas pero non de solucións compartidas, centrareime na “cuestión da lingua”.

Contan quen a leron que, nesa sorte de ‘póliza de garantías’ que a UPG obrigou a asinar a Quintana para darlle o seu apoio, hai un apartado dedicado á lingua no que ademais de fixar a normalización do galego como obxectivo prioritario da acción de goberno, incídese tamén en que os cargos públicos deben coidar a calidade da lingua que empregan.

Supoñemos que esta última recomendación se fará extensiva ao web do BNG. Deste xeito, evitaremos ter que ler o que reproduzo de seguido: “As retransmisións en directo só estarán activas durante el horario de emisión”.

Liderados e política local

2006-12-02T07:31:00.000Z

Con independencia de cales sexan os resultados das votacións para o Consello Nacional e de como se queiran vender, hai algúns feitos que para min son incuestionábeis:

a) Quintana vai saír elixido co apoio dunha organización que non se fía del, da súa práctica política e da súa acción no goberno galego. Desconfía tanto que condicionou este apoio a que subscribira un documento implicitamente tan crítico coas derivas deste último ano e pico que, de votarse na asemblea nacional, case que deixaría sen argumentos a máis dunha candidatura.

b) Quintana é un dirixente sen pensamento e criterio político. Por moi bruta que poida parecer a comparación, o seu discurso ten moitos paralelismos e semellanzas co dalgúns alcaldes que, depois de pasar por non sei cantas organizacións, agora desembarcaron no recén constituído 'sindicato de alcaldes'.

c) Pode estar ao cabo da rúa, do que pensa a poboación, unha organización que, segundo os indicios, vai ter unha dirección conformada maiormente por persoas con responsabilidades de goberno á fronte de diferentes administracións e liberados dende hai ducias de anos ou que nunca traballaron para empresa ou administración?

Destas terras

Temos o segundo candidato á alcaldía menos coñecido e as enquisas prognostican seguir caendo; isto é, pasar de 6 a 4 concelleiros.

Por máis que haxa un vicepresidente de Deputación, un deputado, un parlamentario galego, liberados varios e o delegado provincial dunha Consellaría os indicios apuntan a que nesta comarca, xogando coa linguaxe da "nomenklatura", o traballo que se está a realizar dende as institucións non dá os seus froitos, non fende muros, afasta da propia base social e non se vai traducir nun crecemento electoral do nacionalismo galego.

Mentres tanto, seguimos enleados en non afiliacións e expulsións.

Escéptico

2006-12-01T06:08:00.000Z

Que máis quixera que non estar así! Pero, como teño memoria, resulta que o de privatizar o estaleiro, o interese e ofertas de grupos privados, é algo que xa lle escoitei a outro Conselleiro de Industria, Juan Fernández, co resultado que todos coñecemos. Por certo, agora Fernández non se corta un pelo á hora de cualificar a proposta de Fernando Blanco como moito máis dura ca formulada por el en 1991 e rexeitada naquel momento polas organizacións políticas e sindicais galegas, BNG incluído.

Nesta mesma liña, máis recentemente soubemos que o alcalde de Narón e dirixente de Terra Galega, Juan Gato, propoñía privatizar só a área de reparacións, alternativa que contou co rexeitamento de partidos políticos e sindicatos e que volve agromar asociada curiosamente ás reparacións dos gaseiros.

Tampouco faltaron nestes anos experimentos de separar o que agora chaman os “activos ociosos”. Nas hemerotecas pode consultarse a segregación de terreos para a “Sociedad Italiana del Vidrio” –que nunca chegou nin a empezar por máis que pagaran viaxes a Italia de non poucos traballadores- ou a traxectoria, en terreos de Astano, da desaparecida Imenosa.

Entre que as experiencias pasadas pesan coma unha lousa; que neste ano e medio as declaracións do Conselleiro sobre o sector naval, ademais de erráticas, puxeron de unllas ás centrais sindicais e que neste período foi incapaz de poñer en marcha a súa medida estrela para Ferrolterra –a Axencia de Desenvolvemento Industrial de Galicia, da que a día de hoxe o único que volve dicir é que terá a súa sede no CIS - pois como que case estou por poñerlle velas á virxe de Chamorro para que desta volta a proposta de Industria e Innovación sexa, realmente, algo serio. De non selo, o último que peche a porta.

Perfís lingüísticos

2006-11-30T07:00:00.000Z

Xa comentamos que nos gustaría unha formulación máis ambiciosa. Non obstante, co texto na man case que non quedan pretextos para non ter persoal con perfil lingüístico á fronte de departamentos que tramitan convenios como o da imaxe.

Formas e fondo

2006-11-29T06:13:00.000Z

Se un concello solicita participar na Rede Cultural da Deputación da Coruña recibe, cando se resolve a convocatoria, unha notificación oficial coas actuacións que lle corresponden, asina un convenio coa Deputación que, entre outras cousas, fixa as obrigas dos grupos e compromete aos concellos a, por exemplo, subscribir un contrato con cada grupo que lle asignan ou cumprir as condicións de pagamento estipuladas.

Pode que non sexa o modelo a seguir pero do que non me cabe ningunha dúbida que é moito mellor que saber das actuacións por algún contacto ou polo web e non asinar ningún documento que reflicta cales son as obrigas de tódalas partes para, cando menos, facilitar non ter que andar pelexándose innecesariamente con secretaría e intervención.

De acordo en que había que lles dar tempo para aterrar pero é que xa vai máis dun ano! E o peor é que falas coa xente ou les o que se vai publicando e ves que non só teñen a mesma percepción, senón que vai "in crescendo".

Nin en Compostela, nin no Porriño

2006-11-28T06:14:00.000Z

Ao fío da asemblea nacional, cos datos tirados da bitácora da Alternativa fixen a táboa que vai como ilustración e que ven moi ao conto co ‘post’ deste domingo.

Como sabedes, hai tempo que non me motiva a militancia e coa deriva que isto colleu nos últimos anos, nomeadamente dende que o dúo fai e desfai, pois como que cada mes dubido se seguir cotizando.

De participar na asemblea, é obvio que non votaría pola candidatura ‘oficial’ (botaría a varios dos seus membros!) pero as alternativas, nada menos que tres e aparentemente tan dispares, tampouco me entusiasman nin no político nin no persoal.

En fin, que teño razóns máis que de abondo para non ir a Compostela e, en caso de curiosidade, seguir a Asemblea, nas súas versións oficial e oficiosa, pola Rede ou, en plan lercheo, a través das SMS cos amigos.

Antes do cambio de datas, comprometera estar no Porriño. Logo, cuestións laborais, xa mo puxeron imposíbel.

Pois iso, que me vai tocar traballar. Sábado, porque o luns sen falta hai que entregar textos varios e a semana non dá máis de si. Domingo, na “Memorial Adolfo Ros”. Tiña varias opcións para colaborar pero, como desta volta podo escoller a maneira, aproveito que semella que hai quen non dá aprendido e non corta o tráfico rodado para ofrecerme a ir na Trek axudando a protexer aos atletas, especialmente aos do “Club Atlético Corredoira”.

Espazos, produtos e servizos

2006-11-27T06:24:00.000Z

Este foi o título que escolliamos para o relatorio que presentabamos na “I Xornada de Verán’2005” organizada pola Universidade da Coruña, unha comunicación na que reflexionabamos, entre outras cuestións, sobre a demanda e o consumo de produtos e servizos relacionados co tempo de lecer e os contornos e espazos físicos de interrelación aos que adoitan estar asociados.

A aprobación do “Plano de dinamización turística de Ferrolterra” e a súa aposta por proxectar o patrimonio cultural abre a posibilidade de traballar en espazos, produtos e servizos, o último proxecto en que nos acabamos de meter.

Trátase de converter, polo de agora no papel, a antiga “Finca de Cela” –hoxe “Parque Castelao”- nun espazo temático, un parque ao estilo dos xardíns do “Pasatempo” de Betanzos pero coa lingua e o humor como fíos condutores, o Museo do Humor parada obrigatoria e o “camiño inglés” o vieiro de relación co mundo.

O obxectivo non é outro que facer dese espazo físico un punto de relación, un produto cultural vinculado ao humor galego que serva de polo de atracción turística.

Produto ao que van asociados servizos para as visitas individuais –guía coas posibilidades de interacción cos elementos que o conforman- e un deseño que posibilita desenvolver servizos específicos (xogos, actuacións.....) para colectivos, adaptados ao perfil do grupo en cuestión.

A formulación é clara, a empresa e o equipo de traballo xa os temos definidos, as persoas as que recorrer para labores de asesoramento perfiladas e o prazo para rematar o proxecto anotado na axenda, o 21 de decembro.

Haberá que agardar a ver se esta iniciativa ten máis éxito que o proxecto “O Estaleiro” e, de telo, que sexamos quen de acertar na realización.

Preguntas non retóricas

2006-11-26T19:21:00.000Z

De seguido, unha escolma das interrogantes e comentarios que fixemos cando vimos as candidaturas ao Consello Nacional do BNG:

Se non se acordaba unha asistencia tan baixa ás asembleas comarcais, Que pasará a vindeira fin de semana? Manterase a tónica, haberá “overbooking” e mesmo ‘toque a mobilizar’?

Se “311 militantes optan a entrar no Consello Nacional”, non se vos acorda pensar, e ‘hai cama/ pa tanta gente’?

Hai moito que se afiliou ao BNG Teresa Táboas ou non é a mesma persoa que vai no posto 23 da lista 1?

E xa postos, se vai seguir ‘mandando’ -xa veredes como si!- por que non vai Antonio Losada nesa mesma lista?

Por que non podo remediar ver a composición dunha das candidaturas e asociala a un programa de televisión?

Por que ao ler quen forma unha das listas teño a sensación de estar lendo un directorio de cargos públicos?

Non vos parece un luxo que persoas competentes, claras nas súas formulacións e con proxecto non teñan un maior protagonismo orgánico ou institucional?

Non haberá quen sen equivoca no tempo, na forma e nos apoios?

Que está a pasar con Quintana-Losada cando unha porcentaxe máis que significativa da militancia do BNG (polos datos das asembleas un 30% pero, segundo semella, a porcentaxe é máis grande só que non transcende por disciplina) vai contra eles e non contra a "bicha" tradicional no seo do nacionalismo; isto é, contra a UPG?

Será a asemblea da oficialización práctica do rumbo cara ao “nacionalismo posíbel” ou funcionará a ‘póliza de garantías’ que din que asinaron Quintana e a UPG?

Dun tempo e dun país

2006-11-25T08:49:00.000Z

Gustoume “Salvador” e, na medida que me foi posíbel, seguín pola Rede e polémica que rodeu a estrea da película.

Saín do cine cunhas sensacións e tema conversa semellantes ás que describe Antón Baamonde na súa colaboración en “La Opinión”.

Tamén me impresionou o artigo “El otro muerto” que Marcos Ordoñez publicou en “El País” do 1/10/2006.

Agora, grazas a Vilawebtv souben dun documental de Martina Loher sobre o MIL (Movemento Ibérico de Liberación) que nos proporciona unha visión moi diferente do grupo armado á que nos ofrece “Salvador”.

O documental, que non ten distribución comercial, pode baixarse do Emule.

Boicot no ciclismo

2006-11-24T06:17:00.000Z

A edición en papel do xornal ‘El País’ publicaba onte un artigo de Carlos Arribas titulado ‘Boicoteo a Manolo Saiz” do que me chamou (e moito!), a atención o parágrafo que, traducido ao galego, reproduzo a seguir:

«Nunhas poucas horas, as que mediaron entre a súa detención con produtos dopantes e unha grande suma de diñeiro en metálico nas súas mans, a súa posta en liberdade a finais de maio pasado e a súa imputación na chamada ‘Operación Porto’, Manolo Saiz pasou de ser o factótum do ciclismo mundial -foi presidente da AIGCP e principal impulsor do UCI ProTour- a converterse nun paria, un apestado co que ninguén quere ter tratos. E aínda que até o de agora non hai condena penal nin sanción deportiva contra o técnico cántabro, e aínda que a Unión Ciclista Internacional (UCI) polo momento non revogou a Active Bay, a empresa da que Saiz posúe un 50%, a licenza para competir no circuíto ProTour, e aínda que nestes momentos non hai decisión sobre a súa petición de licenza para 2007, o seu futuro no ciclismo parece nulo. Como complicado queren facer os equipos o futuro a Álvaro Pino, Vicente Belda e Igor González de Galdeano, a quen consideran implicados en asuntos de dopaxe e para quen solicitaron aos seus respectivos equipos a toma de decisións.»

Hoxe é “La Voz de Galicia” quen se fai eco do intento de boicot e sinala que Alvaro Pino foi vítima dunha manobra, un cabeza de turco para que o grupo Phonak recuperara a súa licenza UCI-PROTOUR.

Á marxe de que xa no seu momento cuestionaramos, por razóns de política deportiva que nada teñen que ver coa dopaxe, a creación dun equipo galego de ciclismo profesional apoiado cunha considerábel achega de diñeiro semipúblico (Caixanova) e público (Consellaría de Cultura e Deporte, Consellaría de Innovación e Industria e Deputación de A Coruña que totalizan algo máis do millón de euros) e puxéramos en dúbida que se tratara ‘dunha vella demanda da sociedade galega’, a día de hoxe o que máis nos preocupa é até que punto poden afectar ao deporte galego este tipo de noticias.

Aprender portugués

2006-11-23T06:20:00.000Z

A Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar anuncia no DOG de hoxe a convocatoria dun concurso público para a contratación dos servizos de desenvolvemento e implantación dunha plataforma e-learning de aprendizaxe de portugués.

Máis sobre 'bancos de tempo'

2006-11-22T07:28:00.000Z

Estupendo que sexamos a primeira comunidade en regulalos por lei. Unha boa idea comezar cun plan piloto acoutando territorios (dous concellos) e ámbitos de actuación (conciliación). Só dúas suxestións:
- Non perder a perspectiva e, xa que logo, non circunscribir a iniciativa ao rural e á conciliación. Os ‘bancos de tempo’ son unha ferramenta moi útil para vertebrar/dinamizar a comunidade –tamén nas zonas urbanas-, prestar outro tipo de servizos e dirixirse cara a outros sectores.
- Non esquecer a cuestión da lingua. Os ‘bancos de tempo’ son novos espazos para o uso do galego e, polo tanto, cómpre ter en conta esta cuestión á hora de desenvolver ferramentas lóxicas para xestionalos, formar aos profesionais que van estar á fronte, promover o voluntariado lingüístico……

P.S. Aviso a Depósito. A ver se á tarde son quen de rematar a proposta de curso sobre “lingua e bancos de tempo” do que falamos vai para un mes.

Así, moito mellor

2006-11-21T06:24:00.000Z

Convocatoria pública, aínda que mellorábel no tocante á súa difusión e prazos para se acoller; normativa clara; cachés establecidos de antemán; achega porcentual sobre caché; criterios de selección previamente definidos; fichas técnicas de cada grupo......

Xusto moito do que botamos en falta noutros circuítos como “Catro por Catro”, ou “Redesons” na súas modalidades de clásica e jazz.

Con pegada

2006-11-20T06:26:00.000Z

Nunha entrevista ao fío da súa novela “El tiempo de los emperadores extraños”, contaba Ignacio del Valle a anécdota dun grupo de soldados españois na “División Azul” que recibía por sorpresa a visita dun alto oficial das SS para comunicarlles a chegada dunha compañía de reforzo formada exclusivamente por toureiros. Estrañados porque non se imaxinaban aos toureiros combatendo a 10º baixo cero, dirixíronse á estación ‘Carlos Gardel’, peculiar adaptación á fonética propia dun nome de difícil pronunciación. Non, non eran “toureiros”. O reforzo estaba formado por varios membros da garda civil vestidos con capa e tricornio.

Gustoume o xeito de contar de Del Valle, paréceme moi cinematográfico e, ademais, mestura moi ben a ficción e a realidade.

En fin, desta volta coincido coas librarías en que a súa última obra é unha novela con pegada.

Enquisas

2006-11-19T08:08:00.000Z

Intúo que neste caso van acertar. Non sei se no número exacto de concelleiros pero si nas tendencias.

Mágoa que no seu momento non se reflexionara sobre o labor de goberno desenvolvido e as razóns polas que se perdeu a alcaldía.

Patrimonio dixital

2006-11-18T07:59:00.000Z

Hai días Cartafol de Gardalivros propuña, poñendo como exemplos experiencias que se están a desenvolver noutros países como Cataluña (Padicat) (Cataluña) ou Australia (Pandora), que “o Centro Superior Bibliográfico ou algunha outra institución cultural galega asuma a responsabilidade de preservar o patrimonio dixital galego tendo en conta que estamos na xeira primixenia e que se están a perder, sen dúvida, moitas achegas de produción dixital de noso. Xa aconteceu coa perda de non poucas publicacións periódicas en papel editadas por asociacións e outros colectivos nas vilas e cidade (...)”.

O pasado xoves, coincidindo co relanzamento da campaña do PuntoGal, lía no seu web que “a Fundación PuntCat asinou un convenio coa Biblioteca de Catalunya para colaborar na elaboración do depósito Patrimonio Dixital de Catalunya (PADICAT), un proxecto que pretende recoller, almacenar e preservar toda a producción cultural, científica e xeral elaborada en formato dixital creada en Catalunya ou que teña un interese prioritario para o país”.

Noutras palabras, que é o momento idóneo para subscribir e apoiar a iniciativa de Cartafol de Gardalivros e de facerlla chegar ás direccións xerais de Creación e Difusión Cultural e de Promoción Industrial e Sociedade da Información.

E se o problema é de financiamento, pois ao mellor é cuestión de pensar en racionalizar custes nalgún que outro gasto de produción.

Libros para descargar e curiosas coincidencias

2006-11-17T07:44:00.000Z

Jordi Mas ven de publicar o seu segundo libro, "Programari lliure i empresa a Catalunya. Experiències empresarials i casos d'èxit".

Estruturado en oito capítulos (Radiografia de la indústria del programari, Programari lliure en la indústria del programari, Empresa i programari lliure a Catalunya, Marc jurídic, Models de negoci i Casos d’èxit, i finalment, unes conclusions) o libro conclúe con 16 entrevistas a empresas de servizos de Cataluña que debuxan a súa visión do mundo empresarial e do software libre. Ademais, documenta cinco casos de éxito de empresas que usan software libre.

Tamén a través de Jordi Mas soubemos da publicación baixo licenza Creative Commons by NC 2.5 da tradución ao catalán do clásico "Al principi hi hagué la línia d'ordres" de Neal Stephenson. Por certo, relendo este libro chamoume a atención que no capítulo titulado “El llançador de bits” apareza o termo AMES no contexto que transcribo: “L’analogia entre els cotxes i les diferents maneres d’interactuar amb els ordinadors no se m’hauria acudit a l’època en què em portaven a passejar en aquell MGB. M’havia apuntat a un curs de programació informàtica a l’institut d’educació secundària d’Ames. Després d’unes quantes classes introductòries, als alumnes ens van permetre l’accés a una sala minúscula on hi havia un teletip, un telèfon i un mòdem antiquat format per una capsa metàl·lica amb un parell de bases de goma a sobre”. Curiosa coincidencia, non si? :-)))))))))))) Mesmo non sería mala idea convidalo a dar unha conferencia no AMES de aquí :-)))))))))))

Hoxe si que toca

2006-11-17T06:18:00.000Z

Cóntame un amigo, técnico cultural el, que preocupado polos meus comentarios optou por poñerse en contacto coa organización do circuíto “Catro por Catro” para que ver de resolver varias dúbidas.

Grazas a el sei que pode participar no circuíto, nas mesmas condicións económicas, calquera concello galego con independencia do seu número de habitantes e orzamento. Isto é, non contemplan variar as porcentaxes da achega municipal en base ás características do concello. A modo de exemplo: até 20.000 habitantes, 30%; máis de 20.000 habitantes, 50%.

Tamén me informou que non lle remitiron os requirimentos técnicos dos grupos aínda que si o informaron que o local “debe estar acondicionado para levar a cabo eficazmente a celebración destes concertos. E por eficaz estamos a falar de que as condicións garantan a comodidade dos espectadores á hora de asistir a catro concertos, así como garantir as condicións técnicas dende a perspectiva dos grupos”.

Iso de programar un concerto de cada un dos estilos que conforman o circuíto pois como que, de momento, non vai poder ser. Iso si, “non obstante non se rexeita que, se afloran moitas suxestións na liña que ti expós de compor unha programación con grupos de distintos ciclos, para o segundo semestre se posibilite que a entidade contratante escolla grupos de distintos ciclos”.

Do procedemento e prazos de solicitude, recibirá información en datas próximas e, no tocante á súa pregunta relativa á desproporción de custos entre os cachés que hoxe por hoxe rexen no mercado ou na Rede Cultural da Deputación da Coruña e os custos imputábeis a cada concerto a resposta foi “as contías orzamentadas para cada ciclo non conteñen só os cachés dos artistas senón todos os custos (son, iluminación, produción, publicidade a nivel xeral) salvo os propios da difusión particular no concello dos concertos”. Como me dicía el, con eses orzamentos tes a sensación que son os concellos pequenos quen lle pagan a publicidade ao IGAEM e á Consellaría. Ademais, non entende que contratando de forma centralizada e garantindo un mínimo de actuacións os custes de produción, iluminación e son sexan superiores aos que lle saen se contrata o concello directamente.

En fin, que acabamos concluíndo que estabamos diante dunha proposta moi pouco contrastada.

Lingua, contidos e sociedade da información

2006-11-16T06:46:00.000Z

Tiña pensado –mesmo prometido!- volver escribir sobre “Catro por Catro” e non precisamente en termos laudatorios. Mellor deixalo para mañá.

Aínda que non lin co vagar que requiren nin os diagnósticos, nin as iniciativas, hai palabras que me soan marabillosamente ben e enunciados que me dan moi boas vibracións.

Se tivera que escoller as máis fermosas, salientaría: estratexia galega para a Sociedade da Información; plano estratéxico; converternos en produtores de equipamento, contidos e servizos; fomentar os contidos en galego....

Parabéns aos responsábeis do proxecto, toquemos madeira para que isto siga tendo tan boa pinta e a miña lembranza para quen exerceron de adiantados aos tempos.

Cifras e sons

2006-11-15T08:12:00.000Z

Preguntábanme onte de onde quitei as cifras que barallo no meu comentario sobre o circuíto “Catro por Catro”. Como semella que non quedou moi claro, a ver se desta volta e cun exemplo concreto son quen de explicarme.

Un concello XXX da provincia da Coruña decidiu programar, ao abeiro da Rede Cultural da Deputación, concertos de Marcos Teira, Bellón/Maceiras, Talabarte e Nordestin@s. Como as bases que regulan a “Rede Cultural” da Deputación e os cachés dos grupos son públicos e están accesíbeis nas ligazóns que sinalamos, calquera persoa pode comprobar que o que pagou o concello XXX foi o 30% deses cachés, cantidade que ascendeu a 1.279 €.

Se ese mesmo concello XXX decide e pode contratar a eses mesmos grupos ao abeiro das bases e condicións económicas que rexen “Catro por Catro” comprobará como a achega que ten que facer (resultado de dividir custe total do circuíto temático entre os catro grupos incluídos) é de 7.935,14 €.

É conveniente que os responsábeis de “Catro por Catro” expliquen a diferenza de custos, por que se disparan os gastos de produción, cales son os beneficios engadidos do circuíto que promoven, que concellos se poden acoller a este circuíto e, de ser os trescentos e pico, por que as achegas son iguais para todos e non se introducen variábeis en función do número de habitantes ou da ratio orzamento/habitantes.

Ollo ao dato!

2006-11-14T06:21:00.000Z

Nas “III Xornadas sobre lingua e usos: Lingua e idade” organizadas polo Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña sostiña que, no ámbito local, os “bancos de tempo” poden configurarse como unha ferramenta idónea e transversal para poñer en valor a propia lingua como “moeda de cambio” e xestionar/coordinar o “voluntariado lingüístico”.

Ao fío da exposición houbo quen me preguntou pola miña valoración a respecto da iniciativa da Dirección Xeral de Xuventude, coa colaboración da Mesa pola Normalización, de propiciar de cara ao 2007 o programa de “Voluntariado de Activación Lingüística” co obxectivo de aprenderlle o galego a inmigrantes e estudantes foráneos.

Aínda que dixen que descoñecía como se ía articular esta proposta, formuleille aos asistentes unha nova interrogante: cal pensades que é o perfil sociodemográfico dos “voluntaris per la llengua” en Cataluña? A resposta unánime da sala foi: xente nova, mocidade.

Para evidenciar que a percepción non se ten por que corresponder coa realidade, tirei dos datos do “Estudi d'avaluació del programa durant el 2004”, o último publicado na Rede, para poñer de manifesto que a media de idade dos “voluntaris” é de 44 anos. Entre os homes predomina o grupo entre os 31 e os 40 anos e, nas mulleres, o que anda entre os 41 e os 55 anos. E, se o paras a pensar, ten a súa lóxica!

Pois iso, que ollo ao dato! Non vaia ser que non tardemos en concluír que cunha perspectiva transversal, interxeracional e de efectividade nin a Dirección Xeral de Xuventude é o órgano máis acaído para promover, nin A Mesa a entidade que concita maior grao de consenso e a que reúne a introdución social precisa para articular o “voluntariado lingüístico”, por exemplo, nos concellos da periferia das cidades e entre os colectivos de inmigrantes.

Lingua, software e 'bancos de tempo'

2006-11-13T06:19:00.000Z

A Consellaría de Traballo anunciaba hai uns días que Galicia vai ser a primeira comunidade que regule por lei os ‘bancos de tempo’ e atribúelle aos concellos a responsabilidade de poñelos en marcha e xestionalos.

Internet e as aplicacións informáticas son fundamentais tanto para dar a coñecer os ‘bancos de tempo’ coma para o seu funcionamento.

Comentaba estoutro día con Deposito que a Consellaría de Traballo non deu moita máis información sobre o tema así que é de supoñer que o proxecto aínda non está desenvolvido de todo. Xa que logo, na liña de converter aos ‘bancos de tempo’ en novos espazos para o uso do galego, é o momento de demandar a tradución á nosa lingua e adaptación á lei galega de Cyclos ou algún programa semellante en código aberto.

Catro por catro

2006-11-12T10:45:00.000Z

Voces tradicionais

1. Por máis que o intentei non fun quen de saber o ‘público obxectivo’ ao que ía dirixido o concerto-presentación do circuíto. Público 'pirixel’, afeizoados a este tipo de músicas, medios de comunicación, estudantado…..? Tal e como se organizou e desenvolveu creo que a calquera deles menos as concellarías e os xestores culturais.

2. De saber o público destinatario e os obxectivos do acto supoño que sería quen de comprender a escolla da cidade, do espazo escénico, da data, do día da semana, da hora e das previsións de audiencia que fixeron. Así e á vista da pouca xente que alí había conclúo que non foi precisamente a máis acertada.

3. Non haberá quen se decate que somos máis dun os que hai tempo que empezamos a percibir a Xurxo Souto como o novo ‘Camariñas’?

4. Por que na información profesional que proporcionaron o sábado –a mesma que había días que colgaran na Rede- inclúen modelo de ‘folla de taquilla’ pero non extremos tipo requirimentos dos espazos en que van ter lugar os concertos ou prazo de solicitude/resolución para as actuacións do período febreiro-xuño?

Con-fusións

1. Por que participar no circuíto 'Catro por Catro' implica para cada concello unha achega dun mínimo de 7.000 € (máis gastos de publicidade e SGAE) cando, de contratar a eses mesmos catro grupos ao abeiro da “Rede Cultural” da Deputación, a achega do concello (tamén o 30%) é de 1.560 € e os gastos da SGAE corren por conta do grupo?

2. Xa que, como dicía Xurxo Souto na presentación do sábado, este é un país de artistas, como lle explico eu aos grupos de aquí que fan fusión ou canción galega de autor e que teñen un nivel de excelencia (X. Souto dixit) máis que acreditado, por que ninguén se puxo en contacto con eles para saber se estaban interesados en presentar proxecto e cache de cara a ser incluídos nesta primeira edición de 'Catro por Catro'?

3. Por que de cara ao segundo semestre de 2007 hai convocatoria pública do circuíto e comisión de selección de grupos e para o primeiro semestre non?

4. Por que o circuíto é temático e non hai a posibilidade de programar, como no concerto de presentación do ciclo, 4 concertos de estilos diferentes; isto é, 1 de canción de autor, 1 de con-fusións, 1 de voces tradicionais e 1 de tradición instrumental?

Tradición instrumental

1. Por que “Catro por Catro” pode chegar a máis de 100 concellos e Redesons Clásica e Redesons Jazz só aos 45 concellos incluídos na Rede de Teatros e Auditorios?

2. Se, por poñer un exemplo, a maioría dos concellos programan só o ciclo “Voces Tradicionais”, hai previsto algún mecanismo para garantir unha certa paridade no número de actuacións?

3. Con que axentes culturais se contrastou a proposta de circuíto?

4. Por qué non hai ningún xestor cultural na comisión que seleccionará aos grupos que participarán no circuíto no segundo semestre de 2007?

Canción de autor

1. Cal vai ser o sistema de pagamento aos grupos? O mesmo que, por exemplo, segue a Rede Cultural da Deputación da Coruña?

2. Xa que a propaganda anunciando os concertos corre a conta de cada concello, que soportes publicitarios van incluídos no orzamento total do circuíto?

3. Por que hai que pagar a parte proporcional dos equipos de luz e son cando o local dispón deste equipamento?

4. Entendes agora por que bufaba o sábado?

Aínda agora

2006-11-12T08:42:00.000Z

"Non se creron até o último día que ían gobernar e pillounos de sorpresa. Aínda agora están empezando a estudar que poden facer.

En materias como os incendios ou as infraestruturas manteñen discursos que remiten exactamente ao modelo anterior.

Xa se percibe decepción, non tanto no cidadán en xeral, senón no cidadán de esquerdas que votou o cambio."

(Algunas anotacións da conferencia de Xosé L. Barreiro Rivas en Caranza. Venres, 10 de novembro)

Lingua e función pública

2006-11-10T06:22:00.000Z

O Consello da Xunta de onte aprobou, sen que coñeza ningunha discrepancia ao respecto, o Proxecto de Lei de modificación da Lei da Función Pública de Galicia.

Segundo o borrador ao que podiamos ter acceso, o artigo 13, que modifica ao antigo artigo 33, queda redactado como segue: “Para darlle cumprimento a normalización do idioma galego no eido da Administración Pública de Galicia e para garantir o dereito dos administrados ao uso da lingua propia de Galicia nas relacións coa Administración pública no ámbito da Comunidade autónoma e en cumprimento da obriga de promocionar o uso normal do galego por parte dos poderes públicos de Galicia, que determina o art. 6.3 de la Lei de Normalización lingüística, nas probas selectivas que se realicen para o acceso ás prazas da Administración da Comunidade Autónoma de Galicia, e nas entidades locais de Galicia, terá que demostrarse o coñecemento da lingua galega.
A estes efectos, e sen prexuízo doutras probas adicionais, que puidesen establecerse, para aqueles postos que requiran un especial coñecemento da lingua galega, as bases das convocatorias poderán establecer que unha ou máis das probas do proceso selectivo deban realizarse exclusivamente en lingua galega.”

A modificación fundamental consiste na disposición recollida neste último parágrafo; isto é, na posibilidade de establecer nas bases de convocatoria daqueles postos que requiran un especial coñecemento que unha ou máis probas teñen que facerse en galego.

Xa sei que menos dá unha pedra e facilita establecer perfís lingüísticos pero.........

Memorial da Liberdade

2006-11-09T07:45:00.000Z

É a segunda vez que vou á exposición “Memorial da Liberdade”. A primeira visita fíxena na compaña dun compañeiro de xeración e militancia. A de onte, acompañada do meu fillo, que mañá cumpre dezaoito anos.

Paréceme unha exposición recomendabilísima. Impresiona a magnitude e o interese do material de todo tipo que alí se amosa. E xa non digamos a súa forza!

Só dúas obxeccións. Boto en falta unha maior información sobre o que se expón. Máis que información propiamente dita, contextualización. Noutras palabras, que teña un carácter máis divulgativo.

A outra, que me parece moi pouco proporcionada a presenza na exposición de imaxes e datos sobre o PCE e CC.OO. Gustará máis ou menos pero na resistencia antifranquista xogaron un papel importantísimo que, cando menos eu, non vin reflectido en “Memorial da Liberdade”.

Superado

2006-11-08T06:58:00.000Z

Estes días co “proxecto”, o Seminario, as Xornadas, o aniversario de maioría de idade, a matrícula e o circuíto non che me queda tempo para nada :-( E coa de cousas que se me acordan! Por exemplo os editoriais de V. Partal en Vilaweb do luns e do martes. Por qué será que me sinto identificado?

Un voto por Alba

2006-11-06T07:38:00.000Z

De confirmarse a noticia, mesmo estou pensando e ir votar! Creo que Alba Nogueira sería unha magnífica portavoz nacional. Non é de centro dereita, ten moi claro que hai que apostar pola lingua como valor e sinal de identidade da organización e, polo que escribe, semella non querer unha administración baseada nunha concepción patrimonialista e clientelar. Ademais, é imprescindíbel desvencellar organización e acción de goberno, xa non só por unha cuestión de supervivencia, senón para que no goberno entendan que non sempre o urxente é o importante.

Ególatra(s)

2006-11-03T06:43:00.000Z

Hai que lle(s) recoñecer que é (son) coherente(s) coa súa traxectoria.

Se repasamos as hemerotecas podemos comprobar que, cando foi como candidato ás xerais por Ourense, promoveu unha campaña propia na que diferentes artistas e intelectuais de Galiza e do Estado (Cuerda, Ibarrola....) amosaban o apoio á súa persoa, non á organización pola que concorría.

Calquera que se moleste en ler os seus contados artigos e algo máis numerosos discursos pode facer unha tese de doutoramento sobre a reiteración de tópicos e a conxugación da primeira persoa do singular.

Quen faga algo de memoria seguro que acorda aquel 25 de xullo en que apareceron uns ‘improvisados’ adhesivos de apoio a ‘Quin’.

Por todo isto, non me colle por sorpresa que contratara(n) unha campaña institucional na que as cuñas radiofónicas repiten até cinco veces “o departamento que dirixe Anxo Quintana” e nas que subxace a idea patrimonialista da administración.

Claro que unha cousa é que non me sorprenda e outra que non o rexeite.

Unha lectura rápida e apresurada

2006-11-02T07:48:00.000Z

- A abstención (a máis alta dende o 1992), os votos en branco (60.025, un 2,03%, o que supón o récord nunhas eleccións catalanas) e as sondaxes previas do CIS e da Generalitat deberían facer reconsiderar aos partidos políticos.
- Quen máis sube en escanos (3 deputados), porcentaxe (un 2,27%) e en número de votos (38.432 votos) é quen foi coherente co seu proxecto; isto é, ICV-EUiA.
- Quen xogou con todas as barallas, baixa e de forma considerábel, en % (perde un 2,395), escanos (2) e votos (133.067). Véxase ERC.
- A dereita nacionalista, gaña pero coa súa campaña non favoreceu posteriores pactos de goberno.
- Hai un sentimento antinacionalista moi fomentado que mesmo en Cataluña (pode que polo voto de cabreo e antisistema) se traduce en 89.567 votos (3,04%) e 3 escanos. Este resultado vaille dar azos á extrema dereita mediática e do PP.

Moita máis lúcida e achegada á realidade é a análise de Vicent Partal coas súas “Preguntes des del sobiranisme”.

En calquera caso, toquemos madeira para que por aquí non "saquen peito" porque "gañou o amigo" e extraian outro tipo de conclusións.

No Cartafol

2006-11-01T08:50:00.000Z

Contabamos non hai moito a xénese deste espazo. Se hai uns días era Depósito quen nos descubría, onte ‘O Cartafol Dixital’ quen, no seu último número, incluía unha ligazón aos rascuños que metemos como ‘post’. Esta visto que cada día somos menos clandestinos e mesmo temos quen nos visita de cando en vez :-)

Subvencións para SNL

2006-10-31T07:19:00.000Z

Seguen coa mesma política de convenios tipo ‘café-para todos’ sen ter en conta criterios de progresividade, que non é igual o esforzo dun concello de 9.000 habitantes que o doutro de 80.000.

Tampouco demandan un maior compromiso e implicación dos concellos –contratar máis persoal para o Servizo, pasar dun contrato a media xornada a un de xornada completa....- co que, como rexe o principio de caixa única, os 12.000 euros do convenio poden acabar contribuíndo a unha nova contratación de, por exemplo, un policía local ou un bombeiro.

Boas prácticas

2006-10-30T06:25:00.000Z

O proxecto xa ten nome provisional. E seguimos avanzando! Por máis que o poida parecer, non se trata de facer ningunha norma ISO. Pretendemos, iso si, perfilar os parámetros a ter en conta á hora de valorar as ‘boas prácticas’ no labor dun cargo público local.

As sensibilidades son diferentes pero, se nalgún punto houbo coincidencia inmediata, foi en desconfiar da ‘cantidade’. O importante non é ‘facer por facer’, senón que o se faga responda a un programa, teña uns obxectivos definidos e reúna unha serie de condicións de forma e de fondo que entendemos imprescindíbeis.

Nesta historia, tócame andar a voltas cos extremos para avaliar as ‘boas prácticas’ nos cargos públicos progresistas. De momento, levo anotados os seguintes interrogantes:
- Contrasta nas estruturas locais da organización as grandes liñas de actuación?
- Implica a esas estruturas no desenvolvemento das citadas grandes liñas?
- Tradúcese o seu labor na ampliación da base e na mellora das perspectivas da organización na localidade?
- Promove/demanda canles e medios estábeis para a participación cidadán na xestión pública?
- Aplica/esixe uns criterios claros e coherentes cos seus principios políticos ao modelo de xestión dos servizos?
- Defende/segue unha política clara de contratación?
- Perfila os obxectivos e condicións en que se deben desenvolver a curto, medio e longo prazo os servizos?
- Confunde o papel do técnico e o do político?
- Procura unha axeitada xestión dos recursos humanos e garantirlle aos traballadores unhas condicións contractuais e de traballo dignas?
- Defende unha fiscalidade que compaxina o pagamento do custo do servizo con políticas sociais destinadas a que se beneficien destes as persoas con menos recursos?
- Fai/demanda unha axeitada xestión dos recursos e unha planificación estratéxica dos investimentos?
- Ten capacidade para distinguir entre a urxencia e a prioridade, a necesidade e demanda?
- Determinan os medios de comunicación a súa axenda política?
- Faría o mesmo que pregoa segundo estea no goberno ou na oposición?

Non son novos nin orixinais. Ademais, quen me coñece sabe que hai tempo que os levo repetindo.

De tódolos xeitos, deume por aplicalos a algún caso concreto. Mi ma!, canto peixe! Agora ponte ti a explicarlle ao persoal que non é ouro todo o que brila!

En fin, que moita falta nos fai outra nova cultura política aínda que a estas alturas xa non sei se é posíbel.

Ao servizo de.....

2006-10-27T21:55:00.000+01:00

Ai, deus! Só lle faltou dicir ‘ao servizo da súa maxestade el-quin’! E eu que pensaba que o da obediencia debida era cousa da “mili”!

Di o refraneiro ‘non hai mal que por ben non veña’. Noutras palabras, vai dispor de máis tempo para que isto non sexa reserva de refinadas esencias. Logo? Xa se verá aínda que todo apunta na mesma dirección.

Financiamento

2006-10-26T08:08:00.000+01:00

Pouco despois das últimas eleccións municipais suscitouse en A Nosa Terra un certo debate sobre a política lingüística dos concellos gobernados ou cogobernados polos nacionalistas. Aínda que as discrepancias eran significativas, non se pasou de insinuar en público o que se comentaba, con tódalas letras, en privado.

Dende a conformación do goberno bipartito volve a reproducirse unha dinámica semellante que mesmo chega a outras esferas nas que tamén cogoberna o nacionalismo.

Aprendida a experiencia do que pasou nos concellos hai que correr o risco e dicir en voz alta o que, para algúns, son as ‘verdades do barqueiro’.

Como comentaba este día cunha boa amiga, hai que dar o paso adiante e facelo sen complexos. Se dende esta consellaría, concellaría ou vicerreitoría cremos que, política e socialmente, é necesario que existan determinadas organizacións e estas precisan de fondos públicos para subsistir ou incrementar a súa actividade, imos contribuír ao seu financiamento e imos facelo en base a este argumentario dun xeito claro e transparente.

O que xa non me parece admisíbel é enmascarar esta colaboración a través de pretendidas liñas de actuación que acaban por se converter nunha sorte de ‘calar bocas’ (‘como financias pois xa non entro a cuestionar a túa actuación’), ‘bulas’ (‘es o exemplo a seguir’), crear rede de cara a fortalecer posicións no seo da organización política e, sobre todo, nun xeito de frustrar iniciativas que, conducidas doutro xeito, poderían ser moito máis eficaces.

P.S. Leo que para fomentar o uso do galego Vicepresidencia vai fomentar o voluntariado lingüístico e as ‘galescolas’.

Reserva de refinadas esencias

2006-10-25T07:35:00.000+01:00

De entrada teño certa prevención contra quen, cando ‘tocan poder’, recorren ás palabras máxicas (‘aperturismo’, ‘renovación, ‘modernización’, 'realismo', 'xestión', 'nacionalismo posíbel'.....) para articular un discurso confuso e difuso. Que queredes que vos diga! Quen peiteamos canas e temos memoria de elefante, acordamos dunha frase de Alfonso Guerra, “renovadores de la nada”, que definía perfectamente o proceso que se vivía naquel entón no PSOE e os levou, pouco despois, a desmantelar a organización e comezar a longa travesía no deserto.

Como o país é pequeniño, as miñas precaucións aumentan ao ler quen son algúns destes ‘aperturistas’. Polas súas traxectorias políticas e profesionais teño serias dúbidas que ‘aperturismo’ e ‘altruísmo’ ou desinterese camiñen da man.

Comparto o mesmo desexo de non acabar convertidos nunha “reserva de refinadas esencias” mais tampouco me serve o ‘vale todo’. O problema non está en traballar polo país, senón en como traballamos. A modo de exemplo, haberá quen entenda que privatizar a xestión dun medio de comunicación público é representar á maioría social do país e unha mostra de aperturismo e quen optamos por “reservar as finas esencias” e defender a xestión pública, cos mecanismos de control e participación social imprescindíbeis, do medio de comunicación. Pois iso, que o cerne da cuestión non está en traballar senón cara a onde. Como ben podedes deducir, son dos de ‘a cara ao vento’.

En galego vivo Vigo, en galego Vigo vai!

2006-10-24T07:51:00.000+01:00

Afortunado o lema daquela campaña, non así a dinámica da política municipal que caracterizou á cidade olívica dende as primeiras eleccións municipais democráticas.

No horizonte inmediato uns novos comicios nos que, vistos dende a distancia, PSOE e BNG van ter que 'bater o cobre' para borrar a pegada que, con distintas responsabilidades, deixaron nestes últimos oito anos.

Pola parte que me toca –son dos que non milita pero si cotiza tódolos meses- preocúpame o BNG.

Visto dende as terras de Trasancos pareceume unha barbaridade a forma de abordar o nomeamento do candidato á alcaldía e a complicada situación na que puxeron a persoas (Xabier Toba e Manolo Bragado) ás que aprecio.

Escribín que me decepcionou, e moito!, o labor de Santiago Domínguez á fronte da Dirección Xeral para o Deporte. Tamén dixen que as consecuencias desta política, ou falta dela, imos pagalas e aínda están por vir e ver.

Non obstante valoro a súa decisión de aceptar, aínda que fora a última hora, encabezar a candidatura de Vigo. Se vos fixades, malia ao que se dicía e especulaba na conformación do bipartito (est@ vai para este cargo ao obxecto de promocional@ e que nas municipais vaia de candidat@ á alcaldía en....), Santiago Domínguez é o único cargo do BNG na Xunta que fai o ‘camiño de volta’ e non precisamente para ocupar un posto polo que haxa pelexas. Así que, como non o vou valorar e máis tendo en conta que por estas terras só coñecemos ‘camiños de ida’!

Non obstante, de ser certas as manifestacións que ‘Galicia Hoxe lle atribuía este luns a Santiago Domínguez

«Pola súa banda, o director xeral de Deportes e candidato do BNG á Alcaldía de Vigo, Santiago Domínguez, asegurou onte que se "entenderá" co aspirante socialista, Abel Caballero, se este "ten claro" que esta cidade "non pode ser vítima" e se está disposto a traballar por Vigo "independentemente do que lle diga o seu partido en Santiago e en Madrid". Nunha entrevista en RNE recollida por Europa Press, Santiago Domínguez -que prevé deixar o seu actual cargo "a principios de marzo"- afirmou que el, se é alcalde, non fará "a política que lle marque o BNG en Santiago", aínda que se teña que "enfrontar á súa formación". Ó preguntarlle pola sensación de que o Bloque ten mellor relación en Vigo co PP que co PSOE, o candidato nacionalista dixo que o BNG "demostrou que non se entende mellor nin cos populares nin cos socialistas, senón coa cidade"».

non podo menos que sentir arrepío. Se o discurso de Quintana a respecto do país (Galiza como ente abstracto por riba de todo. Ceos! Dixo o mesmo en Cataluña e proclamou como referente a ese señor de dereitas que se chama Artur Mas) non se sostén, a súa extrapolación ao ámbito local fai que o disparate se perciba aínda con máis nitidez.

De pensar o que lle atribúen, é mellor que Santiago Domínguez renuncie a formar parte da ‘dirección de Santiago do BNG’, á militancia na organización e concorra nunha candidatura independente ou no partido dos que ‘ante-todo-a-miña-localidade-ou-mellor-dito-ante-todo-eu’.

Deste xeito, non terá que se enfrontar a ninguén na defensa da súa cidade pero tampouco se beneficiará da imaxe de marca que tantas persoas, con moitas boas intencións, contribuíron e contribúen a crear.

Outro discurso político é posíbel e moita falta fai que haxa quen o articule e verbalice.

Formación, lingua e contidos

2006-10-23T07:45:00.000+01:00

O Plan agrupado de formación continua 2007 da Deputación da Coruña vai ser o último da lexislatura. Sería de agradecer que, cando menos neste, o ‘cambio’ se notara tanto en cuestións como a lingua en que se dispensan as aulas coma na oferta de cursos.

Na lingua, por exemplo, coa incorporación aos pregos de prescricións técnicas (cómpre ter en conta que unha boa parte dos cursos, nomeadamente os de informática, corren por conta de academias e outros centros de formación) de cláusulas que obriguen a utilizar as versións galegas do software (por exemplo, as interfaces do Windows XP e Microsoft Oficce 2003) e dispensar as aulas e proporcionar os apuntamentos na lingua oficial da administración local.

Nos contidos, mediante a oferta de cursos sobre, e tamén a modo de exempo, Linux, OpenOficce, Internet e correo electrónico utilizando o Firefox e o Thunderbird.......

É tanto pedir? Pois por non repetilo e dicilo con tempo de abondo que non sexa!

A contextualización do Festival de Solidariedade cos Traballadores de Astano

2006-10-22T10:59:00.000+01:00

Vealí o fermoso e contundente texto que hai un ano, para contextualizar a edición do DVD do 20º aniversario do "Festival de Solidariedade cos Traballadores de Astano", elaborou Carlos Neira Suárez:

"O ano 85 chantaba a ameaza cumprida dos despedimentos da reconversión naval en ASTANO. O 27 de decembro do 84 era a data do terríbel ultimatum espetado a 3.500 familias nas xuntanzas do Nadal, nunha especie de terrorismo de mesa camilla ben apuntado e dirixido polo Goberno de Felipe González.

Mais ASTANO resistiu. Pasou xaneiro, e febreiro, e houberon de recoñecer que algo non cadraba nas promesas misteriosas do paraíso reconvertedor. Os traballadores de Ferrolterra, as súas familias, a xente toda, mantiveron a defensa da nosa industria na máis grande e variada loita que viu España dende o fin da Ditadura.

Folgas, paus, encerros, manifestacións, concentracións, barricadas, lume, tirabólas, recitais, concertos, exposicións, tractoradas de maquinaria pesada, secuestro de barcos, ocupacións, campañas na prensa pagadas polas caixas de resistencia, contactos internacionais... Nada ficou sen intentar ao longo de dous anos nun combate que enfrontou ao colectivo humano de ASTANO co Goberno máis solidamente instalado dos que houbo -e probabelmente haberá nos próximos decenios-, co sindicato UGT -convencido e aliñado dende o primeiro día, asinando a entrega incondicional-, cos medios de comunicación -tapando a verdade e insultado aos obreiros-, cunha Xunta incapaz e cínica... e co adormecemento da cidadanía.

Foi unha loita exemplar, e razón teñen os que din que foi tamén unha loita nacional, un país en pé. Galiza apareceu plena, transcendendo o carácter sindical do conflito.

Era o momento para dar o último empurrón. Non podíamos falar co Goberno –os ministros socialistas da época eran inaccesíbeis- pero logramos converter a loita nun problema político para o PSOE. E houbo unha posibilidade de negociación –Chaves, Benegas- que a propia UGT frustrou. Xa entón a unidade sindical comezaba a fender na factoría, con CC.OO. presta á capitulación.

A acción orientouna o sindicato nacionalista, e aí enmárcase o acto da Malata. A organización do concerto correu por conta da gauche divine de ASTANO –Miguel, Natalio, Marcelo, Porto, Filgueiras...- e a Galiza da vangarda respondeu. Os poetas, os escritores, os gaiteiros, as bandas de rock. Tradición e futuro. Folclore e movida. Sen marcha, non había futuro. E sen futuro non habería marcha.

Salvamos o que se puido da construción naval. E o que non se salvou non foi por falta de xente. A farándula, a intelixencia, os cantores viñeron. Ferrol estivo. Que bo vasalo se houbese bo Señor!

Carlos Neira Suárez"